Χρειάζεται πολλά κότσια να απαντάς σε ανθρώπους που σε πλήγωσαν και σε αδίκησαν με ευγένεια. Να μην τους αγνοείς πλήρως αλλά να συνεχίζεις να τους μιλάς και να τους αφήνεις να πιστεύουν ότι όλα είναι καλά. Και αυτό δεν ονομάζεται διπροσωπία αλλά μεγαλείο ψυχής, ανωτερότητα, κάτι που δυστυχώς δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι.
Είναι ένα θέμα που δεν μπορούσα να καταλάβω ποτέ και όσο μεγαλώνω δεν μπορώ ακόμη να το χωνέψω. Πώς μπορείς να μην εκφράζεις τα παράπονα σου, τις σκέψεις σου και τους προβληματισμούς σου σε άτομα που κάποτε είχες μια διαπροσωπική σχέση μαζί τους. Με τι δύναμη ψυχής και τι σθένος μπορείς να αγνοείς κάποιον και να μην απαντάς όταν σου απευθύνει το λόγο. Πόση κακία και εγωισμό κρύβουν κάποια άτομα.
Αυτό δεν λέγεται θυμός, αξιοπρέπεια και οτιδήποτε άλλο. Δεν ξέρω όμως τι μπορεί να λέγεται…Ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω πώς κάποια ζευγάρια για μια εβδομάδα που ζουν στο ίδιο σπίτι δεν μιλούν μεταξύ τους, μετά από ένα καβγά και ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω πώς δύο φίλοι καρδιακοί που έζησαν κάποιες στιγμές μαζί στο τέλος της ημέρας δεν μιλούν καθόλου.
Όταν δεν θέλεις να μιλήσεις με κάποιον χάνεσαι σιγά-σιγά, εξαφανίζεσαι και γίνεσαι απλά μια ανάμνηση αλλά όταν ο άλλος σου μιλά, τότε απαντάς, δεν αγνοείς επιλεκτικά τα λεγόμενα του, όταν βρεθείς μαζί του, γιατί στο τέλος της ημέρας, διαπιστώνεις ότι έχεις δίκιο σε όλα και απλά αυτός που έχεις απέναντι σου, έχει κάποια συνείδηση και ντρέπεται για αυτά που έχει πει και κάνει…
