Μας καλούν να χρησιμοποιούμε τα λεωφορεία, να περιορίσουμε τις μετακινήσεις με αυτοκίνητο και να βοηθήσουμε να μειωθεί το κυκλοφοριακό. Όταν όμως μια απλή διαδρομή στη Λευκωσία και τη Λάρνακα κοστίζει €2,70 με μετρητά, ο πολίτης δικαιούται να αναρωτιέται, αυτό είναι το κίνητρο για να αλλάξει συνήθειες;
Για έναν ενήλικα, δύο εισιτήρια για να πάει κάπου και να επιστρέψει κοστίζουν €5,40. Για δύο ενήλικες, ο λογαριασμός ανεβαίνει στα €10,80. Και αν η μετακίνηση αφορά λίγες μόνο στάσεις, η τιμή του απλού αστικού εισιτηρίου παραμένει η ίδια. Βεβαίως, υπάρχει φθηνότερη επιλογή και πρέπει να αναφερθεί. Στα λεωφορεία της Cyprus Public Transport, με το ηλεκτρονικό πορτοφόλι της κάρτας Motion, το ημερήσιο εισιτήριο κοστίζει €2. Προβλέπονται επίσης έως δύο μετεπιβιβάσεις μέσα σε 60 λεπτά από την πρώτη επικύρωση, με συνολική ανώτατη χρέωση €2 για το κανονικό κόμιστρο. Η έκδοση της κάρτας κοστίζει €5.
Αυτό μειώνει το κόστος για όποιον έχει ήδη κάρτα. Τι γίνεται, όμως, με εκείνον που θέλει να δοκιμάσει το λεωφορείο για πρώτη φορά ή το χρειάζεται περιστασιακά; Η πρώτη τιμή που συναντά είναι τα €2,70.
Οι χρεώσεις διαφέρουν ανά επαρχία. Στη Λεμεσό, η απλή διαδρομή αυξήθηκε από τις 5 Νοεμβρίου στα €2,50, ενώ με e-wallet παραμένει στα €2. Στην Πάφο και στην ελεύθερη Αμμόχωστο, το βασικό ημερήσιο εισιτήριο μονής διαδρομής είναι €2.
Διαφορετικές είναι και οι νυχτερινές χρεώσεις: €4,70 με μετρητά στη Λευκωσία και τη Λάρνακα, €4 στη Λεμεσό και €3 στην Πάφο και στην ελεύθερη Αμμόχωστο. Στη Λευκωσία και τη Λάρνακα, η νυχτερινή διαδρομή με Motion κοστίζει €3,50.
Η σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές πόλεις δείχνει ότι υπάρχουν σαφώς οικονομικότερες επιλογές, οι οποίες μάλιστα δίνουν στον επιβάτη χρόνο για να αλλάξει μέσο και να συνεχίσει τη μετακίνησή του. Στην Αθήνα, το κανονικό εισιτήριο κοστίζει €1,20 και ισχύει για 90 λεπτά. Καλύπτει λεωφορεία, τρόλεϊ, τραμ και μετρό, με εξαιρέσεις όπως οι ειδικές μετακινήσεις προς το αεροδρόμιο. Στο διάστημα αυτό ο επιβάτης μπορεί να κάνει μετεπιβιβάσεις χωρίς να αγοράζει κάθε φορά νέο εισιτήριο.
Στη Ρώμη, με €1,50, το εισιτήριο διαρκεί 100 λεπτά για μετακινήσεις με λεωφορεία και τραμ και περιλαμβάνει μία διαδρομή μετρό, με συγκεκριμένους όρους.
Στο Μιλάνο, το βασικό εισιτήριο των €2,20 ισχύει για 90 λεπτά στη ζώνη Mi1–Mi3 και επιτρέπει πολλαπλές μετακινήσεις με μέσα επιφανείας και μετρό. Στο Παρίσι, το εισιτήριο λεωφορείων και τραμ κοστίζει €2,05, με διάρκεια 90 λεπτών και δυνατότητα μετεπιβίβασης, χωρίς να περιλαμβάνει μετρό ή επιστροφή.
Δεν έχουμε, πάντως, το ακριβότερο εισιτήριο στην Ευρώπη. Στο Βερολίνο, το απλό εισιτήριο στις ζώνες ΑΒ κοστίζει €4, με διάρκεια δύο ωρών προς μία κατεύθυνση και δυνατότητα μετεπιβίβασης. Αυτό δεν αναιρεί τη διαφορά με τις φθηνότερες πόλεις. Δείχνει ότι η σύγκριση πρέπει να γίνεται με βάση και όσα προσφέρει κάθε εισιτήριο.
Για κάποιον που χρησιμοποιεί συστηματικά το λεωφορείο, μεγαλύτερη σημασία έχει η κάρτα διαρκείας. Στη Λευκωσία και τη Λάρνακα, το προσωποποιημένο εισιτήριο 30 ημερών κοστίζει €66,90. Στην Αθήνα, το 30ήμερο κοστίζει €27, ενώ στο αστικό δίκτυο του Μιλάνου η συνδρομή ημερολογιακού μήνα είναι €39. Οι καλύψεις των δικτύων διαφέρουν, οι τιμές όμως δείχνουν πόσο χαμηλότερο μπορεί να είναι το κόστος για τον τακτικό επιβάτη. Ο πολίτης κάνει τον δικό του λογαριασμό πριν φύγει από το σπίτι. Πόσο θα πληρώσει, πού θα περιμένει, αν χρειάζεται να αλλάξει λεωφορείο και αν θα φτάσει στην ώρα του. Όλα αυτά καθορίζουν αν θα αφήσει τελικά το αυτοκίνητο.
Γι’ αυτό και οι εκκλήσεις για περισσότερη χρήση των λεωφορείων χρειάζονται κάτι περισσότερο από καλή πρόθεση. Χρειάζονται τιμές που να προσελκύουν επιβάτες και υπηρεσίες που να τους κρατούν. Αλλιώς, το «πάρτε το λεωφορείο» παραμένει μια εύκολη συμβουλή, με τον λογαριασμό να πηγαίνει στον πολίτη.
Το ίδιο κόστος αντιμετωπίζουν και οι τουρίστες που επιλέγουν το λεωφορείο για να γνωρίσουν τον τόπο μας. Μπορεί να αφήνουν χρήματα στη διαμονή, στην εστίαση και στις εκδρομές τους, χρειάζονται όμως και μια προσιτή επιλογή για τις καθημερινές τους μετακινήσεις. Όταν κάθε μέλος μιας παρέας πληρώνει €2,70 για μία απλή διαδρομή με μετρητά στη Λευκωσία ή τη Λάρνακα, τα εισιτήρια μαζεύονται και ο λογαριασμός ανεβαίνει. Κι αν επιλέξουν ταξί, τότε μιλάμε για άλλα ποσά — ένα ξεχωριστό θέμα, που δεν θα ανοίξουμε στο παρόν στάδιο.
Το κόστος των καυσίμων και της λειτουργίας των λεωφορείων δεν μπορεί να αγνοείται. Ούτε όμως μπορεί κάθε αύξηση να θεωρείται αυτονόητο ότι θα περάσει στο εισιτήριο. Ο επιβάτης δικαιούται να γνωρίζει τι πληρώνει και γιατί. Αν ο στόχος είναι να αφήσουμε το αυτοκίνητο, χρειάζονται προσιτές τιμές και συγκοινωνίες που να μας εξυπηρετούν. Διαφορετικά, ζητάμε από τον κόσμο να αλλάξει συνήθειες χωρίς να του δίνουμε αρκετούς λόγους να το κάνει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
