Την ώρα που οι δρομείς προσπαθούσαν να φτάσουν στον τερματισμό, ο Λούης είχε μπροστά του μια διαφορετική πρόκληση. Μια κοπέλα έπαιζε ντραμς για να δίνει ρυθμό στους συμμετέχοντες του Μαραθωνίου Λάρνακας. Εκείνος ήθελε πολύ να παίξει. Έμεινε, όμως, στη θέση του και την παρακολούθησε.
Ο Λούης είναι ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού και αγαπά ιδιαίτερα τα ντραμς. Όπως ανέφερε σε ανάρτησή της η Αίμιλυ Ζένιου, ήθελε πολύ να παίξει και ο ίδιος. Κατάφερε, όμως, να παραμείνει στη θέση του και να παρακολουθήσει την κοπέλα που έδινε ρυθμό στους δρομείς. Μια στιγμή με ξεχωριστή σημασία για τον ίδιο και για όσους γνωρίζουν την προσπάθειά του.
Μέσα σε μια διοργάνωση γεμάτη χρόνους, μετάλλια και τερματισμούς, αυτή ήταν η προσωπική του νίκη. Μια στιγμή που θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τους γύρω του, αλλά για εκείνον αποτελούσε ένα σημαντικό βήμα.
Η ιστορία του δίνει αφορμή να προσέξουμε περισσότερο και τις προσπάθειες άλλων παιδιών. Ένα παιδί μπορεί να προσπαθεί να περιμένει τη σειρά του, να διαχειριστεί μια απογοήτευση ή να βρεθεί σε έναν χώρο που το δυσκολεύει. Κάθε παιδί έχει τον δικό του τρόπο και χρειάζεται διαφορετικό χρόνο και στήριξη. Η εμπειρία του Λούη δεν περιγράφει όλα τα αυτιστικά παιδιά· περιγράφει τη δική του προσπάθεια, τη συγκεκριμένη ημέρα.
Για τους γονείς και τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά δίπλα στα παιδιά, τέτοιες στιγμές έχουν βάρος. Γνωρίζουν τι προηγήθηκε και πόσο δύσκολο μπορεί να ήταν κάτι που στους υπόλοιπους φαίνεται απλό.
Σήμερα, λοιπόν, αξίζει ένα χειροκρότημα και στον Λούη. Και λίγη περισσότερη προσοχή σε όλα εκείνα τα παιδιά που προσπαθούν δίπλα μας, χωρίς η δική τους προσπάθεια να γίνεται πάντα ορατή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
