Αύριο, λέει, έρχεται το τέλος του κόσμου. Παρασκευή και 13, για να υπάρχει και η κατάλληλη ατμόσφαιρα. Το μόνο περίεργο είναι ότι αρκετοί άνθρωποι το ζουν εδώ και χρόνια, χωρίς να γνωρίζουν ότι έπρεπε να περιμένουν μέχρι τις 13 Νοεμβρίου 2026.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Για ένα παιδί που ψάχνει φαγητό ανάμεσα στα χαλάσματα, η ημερομηνία μάλλον δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ούτε για μια μάνα που δεν ξέρει αν θα καταφέρει να ταΐσει τα παιδιά της. Ούτε για εκείνον που δουλεύει έναν ολόκληρο μήνα και, μόλις πληρώσει λογαριασμούς και ενοίκιο, πρέπει να υπολογίσει αν περισσεύουν χρήματα για να αρρωστήσει. Ούτε γι’ αυτόν που χαροπαλεύει στο νοσοκομείο αλλά ούτε και αυτόν που περιμένει να γυρίσει το παιδί του από τον πόλεμο.
Αλλά εμείς περιμένουμε το τέλος αύριο. Έτσι μας είπαν. Πάντα βρίσκεται κάποιος να ορίσει μια ημερομηνία και να φοβίσει τον κόσμο. Από τότε που ήταν μικρή η μητέρα μου, της έλεγαν πως το 2000 θα ερχόταν το τέλος. Το 2000 πέρασε, η πρόβλεψη δεν βγήκε και το τέλος πήρε αναβολή για την επόμενη βολική ημερομηνία.
Στο μεταξύ, για πολλούς ανθρώπους ο κόσμος γκρεμίζεται λίγο λίγο. Με κάθε πόλεμο, κάθε άδειο πιάτο, κάθε αδικία που μένει ατιμώρητη. Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, μέχρι να συνηθίσουμε όσα κάποτε θα μας ξεσήκωναν. Όσοι, πάντως, επιμένουν ότι αύριο είναι το επίσημο τέλος, ας μας πουν και τι ώρα. Έχουμε υποχρεώσεις. Η ανακρίβεια κυκλοφορεί με την αυτοπεποίθηση της αλήθειας και η αλήθεια χρειάζεται αποδείξεις, διευκρινίσεις και, κατά προτίμηση, έναν καλό δικηγόρο.
Συνηθίσαμε να βλέπουμε νεκρά παιδιά στην οθόνη και λίγο πιο κάτω μια διαφήμιση για τις γιορτινές αγορές μας. Να ακούμε για σκάνδαλα και να περιμένουμε σχεδόν μηχανικά το επόμενο. Να διαβάζουμε για ανθρώπους που πεινούν και να συνεχίζουμε την ημέρα μας, επειδή η επανάληψη έκανε τη φρίκη μέρος της ενημέρωσης.
Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς —κάποιος πρέπει να επιμένει ακόμη— ο Χάιντς φον Φέρστερ και οι συνεργάτες του δεν έγραφαν για τη διαφθορά, τους πολέμους ή την κατάντια της δημόσιας ζωής. Η περίφημη μελέτη τους αφορούσε ένα μαθηματικό μοντέλο πληθυσμιακής αύξησης. Δεν μας άφησαν πρόβλεψη για την ηθική μας πορεία.
Αν, όμως, δανειστούμε ειρωνικά τον τίτλο τους, η «Ημέρα της Κρίσης» μοιάζει λιγότερο μακρινή. Για όσους έχασαν σπίτι, οικογένεια, ασφάλεια και αξιοπρέπεια, η καταστροφή έχει ήδη συμβεί. Δεν χρειάστηκε να συνεννοηθεί με το ημερολόγιο. Αύριο, λοιπόν, ας προσέξουμε λίγο περισσότερο τους τίτλους για το τέλος του κόσμου. Και λίγο περισσότερο τον κόσμο που αφήνουμε να τελειώνει κάθε μέρα δίπλα μας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
