Όσο και να μέτρησα, το ίδιο αποτέλεσμα μου βγαίνει…Ίσως, τα μαθηματικά μου να μην είναι καλά και αυτά που θέλω να κρατήσω δεν μπορώ να τα υπολογίσω. Το μέτρημα το έχασα κάπου στην πορεία εκεί που πήγαιναν όλα καλά και ωραία. Είχα φυσικά απώλειες αλλά όχι σημαντικές…Όμως, τώρα έχασα το μέτρημα και πρέπει να ξαναρχίσω από την αρχή.
Ένα-ένα κι’ εάν μετρήσω τα συναισθήματα μου, τότε δεν ξέρω εάν φτάνουν για να μπορέσω να κρατήσω. Μιζέρια και απαισιοδοξία δεν μου ανήκουν πλέον, την δίνω κάπου αλλού και φεύγει από μένα. Αυτό όμως που δεν κατόρθωσα να διώξω, είναι αυτή η λύπη που έχω στην καρδιά από ανθρώπους που έφυγαν και έδωσαν μια μαχαιριά. Όμως, κι’ αυτούς τους δικαιολογώ γιατί ο χρόνος είναι αμείλικτος και τρέχει όπως το νερό.
Λάθη όλοι κάνουμε και ουδείς ποτέ δεν είναι ο σωστός. Κι’ αυτός που έχει αντίθετη άποψη, απλά είναι εγωιστικό. Το θέμα είναι η ζωή να έρχεται και να μην την προσπερνάς, γιατί έτσι χάνεται και το παιχνίδι της χαράς. Γι’ αυτό, σας λέω φίλοι μου, στενοί και μακρινοί, όλα διορθώνονται και λύνονται στην στιγμή. Φτάνει, να έχεις θέληση, να καταφέρεις αυτά που σου προσφέρονται χωρίς να θέλεις πιο πολλά.
