Στοιβάζουμε σε μια βαλίτσα όλα τα αρνητικά συναισθήματα μας, με την ελπίδα ότι όλα αυτά που αισθανόμαστε θα γίνουν παρελθόν. Αφήνουμε πίσω όλα αυτά που δεν μας ταιριάζουν, και τοποθετούμε την αρνητικότητα η οποία αρνείται πεισματικά να φύγει, και την βάζουμε μέσα στην βαλίτσα «ξεγελώντας» την ουσιαστικά ώστε να μπορέσει να χωρέσει με όλα τα άλλα συναισθήματα μας. Δίπλα της τοποθετούμε την καχυποψία, και στο πλαϊ την μιζέρια, τις κακές κουβέντες, την ζήλια και όλα αυτά που δεν χρειάζεται στην τελική να τα έχουμε γύρω μας. Κλείνουμε την «βαλίτσα» και την αφήνουμε στην άκρη χωρίς να θέλουμε πλέον να την ξανανοίξουμε…και περιμένουμε με την πρώτη ευκαιρία να την «πετάξουμε» μακριά.
Ξεκινάμε την ημέρα μας με ένα χαμόγελο στα χείλη κι’ εάν δίπλα μας δεν έχουμε έναν άνθρωπο να μας πει μια Καλημέρα κοιτάζουμε το πρόσωπο μας στο καθρέφτη και του χαμογελάμε για να μπορέσουμε να δούμε επιτέλους, τον εαυτό μας. Σκεφτόμαστε, ότι έχουμε χίλιους λόγους να χαμογελάσουμε και πάλι όπως παλιά και να αφήσουμε πίσω αυτά που μας πληγώσανε.
Σκεφτόμαστε λίγο εγωιστικά και βλέπουμε ότι πραγματικά δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε με ανθρώπους περιστασιακούς και άτομα που απλά πέρασαν από την ζωή μας και με την πρώτη δυσκολία έφυγαν από εμάς. Και απλά, κρατάμε αυτούς που έμειναν δίπλα μας στα δύσκολα και στα θετικά. Που ανεχθήκαν με κάποιον τρόπο τις αμφιβολίες μας, την αρνητικότητα και τον πόνο μας.
Κλείνουμε την «βαλίτσα» και αφήνουμε όσα περιέχει μέσα, όλα τα αρνητικά συναισθήματα που βιώσαμε, την αρνητικότητα, την απαισιοδοξία, την ανοχή, την μιζέρια αλλά και την αγνωμοσύνη κάποιων ανθρώπων. Προσπαθούμε να ανασυγκροτηθούμε και ξέρουμε ότι θα πετύχουμε αυτό που θέλουμε στην τελική, είτε μόνοι είτε με αυτούς που πραγματικά μας αγαπάνε και όχι με αυτούς που νόμιζαν ότι θα μπορέσουν να μας κάνουν ευτυχισμένους αλλά απέτυχαν να το πράξουν.
