Είναι μια γνώση να μαθαίνεις κάθε ημέρα και κάτι το διαφορετικό. Να ανακαλύπτεις θέματα που παλαιότερα δεν έδινες καμιά σημασία γιατί πίστευες ότι δεν σε αφορούσαν καθόλου. Είναι ωραίο να ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου που δεν γνώριζες καθόλου και είναι πραγματικά εκπληκτικό κάποια άτομα όταν θέλουν να φύγουν από εσένα βγάζουν το κακό τους εαυτό.
Ήδη πέρασε ένας χρόνος που τότε που γνωρίσαμε την πανδημία. Ήρθε μας συστήθηκε δειλά-δειλά και χωρίς να την προσκαλέσουμε πέρασε από το κατώφλι μας. Δεν την συμπαθήσαμε αλλά μάθαμε το όνομα της, δεν θέλαμε να έχουμε καμιά σχέση μαζί της αλλά μας έμεινε για τα καλά. Με αγένεια και πολύ θράσος έμεινε επιτακτικά στην ζωή μας και μας την καθόρισε.
Έδιωξε άτομα από κοντά μας και μας έκανε να αντιληφθούμε ποιοι μας αγαπούν και ποιοι όχι. Απομάκρυνε όλους αυτούς τους κόλακες τους απρόσωπους και στην τελική γλοιώδης ανθρώπους. Πόνεσα με, κλάψαμε και προσπαθήσαμε να συνέλθουμε όταν καταλάβαμε ότι δεν έχουν καμιά αξία, πράγματα ανώφελα και χωρίς αισθήματα. Προχωρήσαμε, αφήσαμε πίσω καταστάσεις και προσπαθούμε να συνέλθουμε. Και ξέρουμε ότι θα καταφέρουμε να σηκωθούμε και πάλι, γιατί αυτό μας αξίζει.
Και αυτή η κυρία που ονομάζεται πανδημία κάποτε θα φύγει, θα τελειώσει, και θα πεθάνει…Αυτό όμως που θα μείνει σε όλους, είναι αυτοί που αγαπάμε να είναι ακόμη μαζί μας. Να μην επηρεαστούν από μια “κυρία” που λέγεται πανδημία και να μην φύγουν μαζί της, να μείνουν εδώ, γιατί τους χρειαζόμαστε όσο και δεν το δείχνουμε όσο και εάν πονάμε …
