Η εικόνα που εκτυλίχθηκε στη Λεμεσό δεν τιμά κανέναν. Μια κινητοποίηση που ξεκίνησε με αιτήματα απολύτως κατανοητά – καλύτερες αμοιβές, ασφάλεια και αξιοπρέπεια στη δουλειά – κινδυνεύει να χάσει το δίκιο της μέσα σε σκηνές έντασης, καταγγελίες για επιθέσεις και συμπεριφορές που θυμίζουν περισσότερο «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» παρά συλλογική διεκδίκηση.
Οι διανομείς διαμαρτύρονται για έναν ξεκάθαρο σκοπό, να διεκδικήσουν το δίκιο τους. Και η αλήθεια είναι πως δύσκολα μπορεί κάποιος να τους αγνοήσει. Τα μεροκάματα πιέζονται, την ώρα που το κόστος ζωής ανεβαίνει χωρίς φρένα, ενώ το ζήτημα της ασφάλειας παραμένει ανοιχτή πληγή – ειδικά για ανθρώπους που δουλεύουν νύχτα, εκτεθειμένοι σε κινδύνους που οι περισσότεροι ούτε καν φανταζόμαστε. Ωστόσο, το βίντεο που κοινοποίησε το RoadReport.CY και κάνει τον γύρο του διαδικτύου, δείχνει πως υπάρχουν και εκείνοι που είτε δεν κατανοούν είτε επιλέγουν να αγνοήσουν τι πραγματικά σημαίνει διεκδίκηση. Γιατί η απαίτηση για δικαιοσύνη δεν περνά μέσα από εκφοβισμό, ούτε μέσα από συμπεριφορές που τελικά γυρίζουν μπούμερανγκ.
Καταγγελίες για προπηλακισμούς συναδέλφων που δεν συμμετείχαν στην απεργία, παρεμβάσεις σε παραδόσεις και φθορές σε οχήματα δεν είναι «παράπλευρες απώλειες». Είναι ξεκάθαρη εκτροπή. Και όσο κι αν κάποιοι σπεύδουν να τα βαφτίσουν «μεμονωμένα περιστατικά», η ζημιά γίνεται σε πραγματικό χρόνο – στην εικόνα, στη νομιμοποίηση και τελικά στο ίδιο το αίτημα. Η απεργία είναι εργαλείο. Και μάλιστα ιερό, με ιστορία και βάρος. Δεν είναι χώρος για προσωπικές κόντρες, ούτε για «μαγκιές» του δρόμου. Αν χαθεί αυτό, χάνεται και το μήνυμα.
Όταν η οργή ξεφεύγει από τα όρια, τότε το μήνυμα χάνεται. Και μαζί του, χάνεται και το δίκιο.
Αν οι ίδιοι οι διανομείς θέλουν να ακουστούν – πραγματικά – τότε πρέπει πρώτα να προστατεύσουν το δίκιο τους από τέτοιες σκιές. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν θα μείνει το αίτημα. Θα μείνει η εικόνα. Και αυτή, χτίζεται ή γκρεμίζεται σε δευτερόλεπτα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
