Η ενδοοικογενειακή βία δεν ξεκινά πάντα με ένα χτύπημα. Ξεκινά πολύ πιο πριν. Με μια λέξη που πληγώνει, με έναν τόνο που τρομάζει, με ένα βλέμμα που σε αναγκάζει να σωπάσεις. Και όταν τελικά το χέρι σηκώνεται, αυτό που πονά περισσότερο δεν είναι μόνο το σώμα.
Το χθεσινό περιστατικό, κατά το οποίο η Αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη ενός προσώπου σε σχέση με υπόθεση ενδοοικογενειακής βίας, υπενθυμίζει ότι αυτά τα φαινόμενα δεν είναι θεωρητικά ούτε μακρινά. Συμβαίνουν εδώ, δίπλα μας, πίσω από πόρτες που φαίνονται κλειστές αλλά όχι ασφαλείς.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Πολλές γυναίκες δεν φοβούνται μόνο το επόμενο χτύπημα. Φοβούνται την εγκατάλειψη. Φοβούνται ότι αν μιλήσουν θα μείνουν μόνες, χωρίς στήριξη, χωρίς αγάπη, χωρίς ασφάλεια. Φοβούνται ότι δεν θα τις πιστέψει κανείς. Ότι θα αμφισβητηθούν. Κι αυτός ο φόβος τις κρατά εγκλωβισμένες σε σχέσεις που πληγώνουν.Γιατί συχνά, η βία έρχεται μεταμφιεσμένη σε κάτι που μοιάζει με αγάπη. Ένα «συγγνώμη», μια πρόσκαιρη τρυφερότητα, μια υπόσχεση ότι «δεν θα ξαναγίνει». Όμως αυτή η συμπεριφορά δεν είναι αγάπη. Είναι εμμονή και ανάγκη για έλεγχο. Είναι φόβος ντυμένος ενδιαφέρον.
Ένα «συγγνώμη», μια πρόσκαιρη τρυφερότητα, μια υπόσχεση ότι «δεν θα ξαναγίνει»
Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, πολλές φορές αυτό που κρατά το θύμα στη σχέση είναι η ανάγκη να αγαπηθεί. Κι όταν ο κακοποιητής δείχνει για λίγο στοργή και μετά εξευτελίζει, υποτιμά ή ασκεί βία, το θύμα αρχίζει να αμφισβητεί την αξία του. Να πιστεύει ότι αυτό αξίζει. Δεν αξίζει.Η ενδοοικογενειακή βία δεν έχει κοινωνικό πρόσωπο, ούτε μορφωτικό επίπεδο. Μπορεί να κρύβεται πίσω από ρόλους, θέσεις και μια «καλή εικόνα» προς τα έξω. Όμως η βία δεν είναι αγάπη. Η αγάπη δεν φοβίζει, δεν μειώνει και δεν πονά.
Η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση. Είναι κοινωνικό τραύμα. Και κάθε σύλληψη, όπως η χθεσινή, δεν είναι απλώς μια είδηση είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από τις μάσκες υπάρχουν αλήθειες που δεν πρέπει να αγνοούμε.
Η βία δεν αφήνει πάντα μελανιές. Αφήνει φόβο. Λέξεις, φωνές, ξεσπάσματα, σπασμένα αντικείμενα.
Και όχι, δεν είναι όλοι «καλά παιδιά». Κάποιοι φοράνε μάσκες — και όταν πέσουν, κρύβονται πίσω από το θύμα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
