Υπάρχουν μέρη που δεν είναι απλώς χώροι. Είναι αναμνήσεις. Είναι φωνές, γέλια, παιδικά βήματα και μυρωδιές από καλοκαίρια που έμοιαζαν ατελείωτα. Ένα τέτοιο μέρος είναι η Διεθνής Έκθεση στη Λευκωσία. Σήμερα, ο αριθμός «38» στέκει ακόμα εκεί, σιωπηλός φρουρός μιας άλλης εποχής. Της 38ης Έκθεσης του 2013.
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΟΥΜΠΑ
Σαν να πάγωσε ο χρόνος εκείνη τη χρονιά και να μην προχώρησε ποτέ. Σαν να έμεινε για να θυμίζει ότι κάποτε ο χώρος αυτός έσφυζε από ζωή. Κάποια περίπτερα παραμένουν όρθια, όμως δεν έχουν την ίδια ψυχή. Δεν έχουν εκείνη τη ζεστασιά, εκείνη την ένταση, εκείνη τη μαγεία που ένιωθες όταν περπατούσες ανάμεσά τους παιδί. Για όσους μεγάλωσαν με την Έκθεση, η εικόνα σήμερα μοιάζει ξένη. Σχεδόν άδεια από συναίσθημα, αλλά βαριά από μνήμες.
Λίγο πιο δίπλα, στέκει και το εγκαταλελειμμένο Tivoli Luna Park. Ένας χώρος που κάποτε έλαμπε από φώτα και μουσικές. Ένα λούνα παρκ που για πολλούς ήταν συνώνυμο της χαράς. Σήμερα, σιωπηλό κι αυτό, κουβαλά τις δικές του ιστορίες, περιμένοντας ίσως να ακουστούν ξανά παιδικές φωνές. Ολόκληρη η περιοχή μοιάζει ξεχασμένη. Κι όμως, δεν είναι.
Γιατί όσοι πέρασαν από εκεί, δεν την ξέχασαν ποτέ. Και ίσως… κάπου μέσα σε αυτή τη σιωπή, να κρύβεται ακόμα μια ελπίδα. Ότι ο χώρος θα ξαναζωντανέψει. Ότι θα γεμίσει ξανά με κόσμο, με φώτα, με ζωή. Ότι θα γίνει ξανά ένα σημείο αναφοράς για τη Λευκωσία. Γιατί κάποια μέρη δεν πρέπει να μένουν μόνο αναμνήσεις. Πρέπει να ξαναγράφουν ιστορία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
