Όταν μιλούσαμε για πρίγκιπες, πριγκίπισσες, ξωτικά, νεραϊδες και μαγικά ραβδάκια δεν ξέραμε τον κόσμο καλά. Ήταν η εποχή που ζούσαμε σε ένα γυάλινο κόσμο και πιστεύαμε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί. Ότι δεν υπάρχει καμιά κακία και όλα βαδίζουν κατ’ ευχήν.
Ότι ναι, μεν, υπάρχουν οι αντιζηλίες και ένας υγιείς ανταγωνισμός, για να σου δίνει τη ευκαιρία να γίνεσαι καλύτερος, αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι υπάρχει κακία και πισώπλατες μαχαιριές του τύπου πρέπει να αποδείξω ότι είμαι καλύτερη από τους άλλους, με όλους τους θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους. Και στην τελική, το αποδεικνύεις με τρόπους που βασικά δεν ταιριάζουν, λες με σένα…Που αναγκάζεσαι να υποτιμήσεις τον άλλο, να τον υποβιβάσεις και να τον εξευτελίσεις. Για να μπορέσεις όπως λες, να επιβιώσεις εσύ…
Κι’ όμως, τα πράγματα δεν πάνε έτσι, δεν πατάμε επί πτωμάτων και να εξελιχθούμε εμείς και ούτε μαθαίνουμε στα παιδιά μας να κάνουν το ίδιο. Όταν πιστεύουμε, ότι είμαστε καλύτεροι από τους άλλους προσπαθούμε να το αποδείξουμε με τις γνώσεις και το ταλέντο μας. Κανένας δεν τα ξέρει όλα γιατί η μάθηση είναι καθημερινή και δεν σταματά ποτέ. Κανένας δεν μοιάζει με τον άλλο, γιατί ο κάθε ένας από μας είναι μοναδικός και ξεχωριστός. Δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευκαιρίες στην ζωή τους, ούτε για έρωτα ούτε και για μάθηση. Αυτό, είναι το ξεχωριστό, ότι ο κάθε ένας από εμάς είναι διαφορετικός.
