Αν σου χύθηκε ο καφές, αν έφυγες από το σπίτι και γύρισες επειδή ξέχασες το κινητό ή αν ο υπολογιστής αποφάσισε να κάνει ενημέρωση την ώρα που βιάζεσαι ή είδες μια μαύρη γάτα (καμιά σχέση γλυκούλες είναι) σήμερα έχεις μια πρόχειρη εξήγηση, Παρασκευή και 13.
Τις υπόλοιπες ημέρες φταίει η αφηρημάδα μας, η κούραση ή το μηχάνημα που «θέλει πέταμα». Σήμερα μπορούμε να τα χρεώσουμε όλα στην ημερομηνία και να συνεχίσουμε τη μέρα μας με κάπως πιο ήσυχη συνείδηση. Πώς, όμως, απέκτησε αυτή την κακή φήμη η Παρασκευή; Και τι έκανε το 13 και το κοιτάζουμε με μισό μάτι;
Η συγκεκριμένη ημέρα έχει συνδεθεί, κυρίως στη δυτική λαϊκή παράδοση, με την κακοτυχία. Δεν πρόκειται για κάποια επίσημη επέτειο ή θρησκευτική γιορτή, αλλά για μια δεισιδαιμονία που πέρασε από γενιά σε γενιά. Η ακριβής προέλευσή της δεν είναι ξεκάθαρη. Φαίνεται πως ενώθηκαν δύο παλαιότερες δοξασίες, η κακή φήμη της Παρασκευής (γιατί άραγε;) και η δυσπιστία απέναντι στον αριθμό 13.
Μία από τις γνωστότερες εξηγήσεις παραπέμπει στη χριστιανική παράδοση. Στον Μυστικό Δείπνο βρίσκονταν στο τραπέζι ο Χριστός και οι δώδεκα Απόστολοι, συνολικά δεκατρία πρόσωπα, ενώ η Παρασκευή συνδέθηκε με τη Σταύρωση. Αυτοί οι συσχετισμοί χρησιμοποιούνται για να εξηγήσουν τη δεισιδαιμονία, χωρίς όμως να αποδεικνύουν πότε ακριβώς άρχισε ο κόσμος να φοβάται τον συγκεκριμένο συνδυασμό ημέρας και ημερομηνίας.
Κυκλοφορεί επίσης η ιστορία ότι όλα ξεκίνησαν από τις συλλήψεις των Ναϊτών Ιπποτών στη Γαλλία, την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 1307. Οι συλλήψεις πράγματι έγιναν τότε. Η σύνδεσή τους, όμως, με τη γέννηση της δεισιδαιμονίας είναι μεταγενέστερη και δεν τεκμηριώνεται ως η πραγματική της αφετηρία. Με άλλα λόγια, η ιστορία έχει αρκετό μυστήριο από μόνη της δεν χρειάζεται να της φορτώσουμε και τον καφέ που χύθηκε το πρωί. Και για να μη νομίζουμε ότι υπάρχει διεθνής συμφωνία για το πότε πρέπει να προσέχουμε, στην ελληνική παράδοση τη φήμη της γρουσούζικης ημέρας έχει κυρίως η Τρίτη και 13. Στην Ιταλία, πάλι, την κακή φήμη κουβαλά η Παρασκευή και 17. Ο καθένας με το ημερολόγιό του και τις ανησυχίες του.
Το αστείο είναι πως, όταν περιμένουμε ότι κάτι θα πάει στραβά, έχουμε έτοιμη και την ατάκα. Δεν βρίσκεις θέση στάθμευσης; «Εμ, Παρασκευή και 13». Έρχεται ένας λογαριασμός; «Το ήξερα». Σου ακυρώνουν μια συνάντηση που βαριόσουν να πας; Εκεί, βέβαια, ξεχνάμε για λίγο τη γρουσουζιά και λέμε ένα ανακουφισμένο «ευτυχώς».
Όσο για τη μαύρη γάτα που μπορεί να περάσει μπροστά σου, άφησέ την να κάνει τη βόλτα της. Δεν γνωρίζει ότι της έχουμε αναθέσει ευθύνες για την κίνηση στους δρόμους, τις καθυστερήσεις και τα χαμένα κλειδιά μας. Έχει κι αυτή τις δουλειές της. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να περάσουμε τη μέρα περιμένοντας το επόμενο στραβοπάτημα. Λίγη προσοχή χρειάζεται κάθε μέρα — ειδικά όταν κρατάμε καφέ και προσπαθούμε ταυτόχρονα να ξεκλειδώσουμε, να απαντήσουμε στο τηλέφωνο και να βρούμε τα γυαλιά που φοράμε.
Κι αν κάτι δεν πάει όπως το θέλαμε, ας του δώσουμε τις πραγματικές του διαστάσεις. Ένας χυμένος καφές θέλει χαρτί κουζίνας. Ένα χαμένο κλειδί λίγο ψάξιμο. Και μια δύσκολη εβδομάδα, ξεκούραση. Παρασκευή και 13, λοιπόν. Το 13 ας το συζητήσουμε. Την Παρασκευή, πάντως, την περιμέναμε πώς και πώς.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
