Από ανέκαθεν η Ρούλα Γεωργιάδου είχε έφεση στο γράψιμο. Αυτό ήταν που την έκφραζε περισσότερο παρόλο που στο πέρασμα του χρόνου δοκιμάστηκε και σε άλλους τομείς. Μια παλιά όχι όμως σκουριασμένη πένα της θυμίζει τις παλιές καλές συνήθειες, που όταν ήθελε να εκφράσει τα συναισθήματα της, αρνητικά ή θετικά, την έπιανε και ξεκινούσε από την αρχή, όπως τώρα, ξεκίνα και πάλι από την αρχή την ζωή της.
«Επιτέλους πήρα το αγαπημένο μου στυλό.Μου έλειψε το γράψιμο. Πολύ. Ανήκω στους ανθρώπους που εκφράζουν ακόμη γραπτά τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Όλα καλά. Μόλις άρχισε να τσουλάει στο χαρτί το στυλό αβίαστα και γοργά, κατάλαβα ότι μπήκα ξανά πίσω στο στίβο της παλιάς μου ζωής. Είναι τέχνη αγάπες μου να φωνάζεις, μιλώντας σιωπηλά, να χαμογελάς χωρίς να πληγώνεις, να αποχωρείς με θάρρος και όχι δειλά, να αναστενάζεις χωρίς να θυμώνεις. Είναι επίσης χάρισμα να αγκαλιάσεις ανοίγοντας τα φτερά σου, να πετάς μαζί με την αύρα του αέρα, να αγαπάς τα λάθη σαν να’ ναι παιδιά σου, να γράφεις τον πόνο ή τη χαρά σου νύχτα ή μέρα. Είναι τέχνη του να είσαι χωρίς να υπάρχεις, να βρίσκεις χωρίς να ψάχνεις, να προσφέρεις αγάπη χωρίς να ζητάς, να χύνεις το δάκρυ χωρίς να πονάς. Έτσι για ξαλάφρωμα στα όσα φόρτισες τη ψυχούλα σου. Είναι η πένα του ήρεμου ανθρώπου, η τέχνη του επιζώ και πάλι το άγνωστο μέλλον, το άγγιγμα ψυχής σαν ανεξίτηλη γραφή, οι αναμνήσεις ..όταν περνούν στην ιστορία. Τέχνη είναι μάτια μου: η πείνα του θέλω και όχι του πρέπει. Η δίψα του πράττω και όχι του αντέχω. Και ευτυχώς ήρεμα, πράα , γαλήνια και σοφότερα, αντέχω. Σας ευχαριστώ όσους συμβάλετε να γίνω σοφότερη και καλύτερος άνθρωπος.»
