Κάτω της περνά ο ποταμός Γουαδαλεβίν, ο οποίος διαμόρφωσε το χάσμα του Τάχο της Ρόντα. Τα κτίρια φτάνουν κοντά στις απότομες πλευρές του βράχου, ενώ η γέφυρα εξασφαλίζει τη σύνδεση ανάμεσα στην ιστορική και τη νεότερη πλευρά της πόλης. Η σημερινή κατασκευή δεν ήταν η πρώτη στο σημείο. Μια προηγούμενη γέφυρα, χτισμένη το 1735 με ένα μόνο τόξο, έμεινε όρθια μόλις έξι χρόνια. Τα προβλήματα στη στήριξη και στο κλείσιμο του τόξου οδήγησαν στην κατάρρευσή της.

Οι εργασίες για τη νέα γέφυρα άρχισαν το 1751 και ολοκληρώθηκαν το 1793, μια περίοδος 42 ετών. Οι ογκώδεις πέτρινες βάσεις υψώνονται μέσα από το φαράγγι και στηρίζουν τα τόξα κάτω από το οδόστρωμα. Για την κατασκευή χρησιμοποιήθηκαν πέτρες που εξορύχθηκαν από τον πυθμένα του Τάχο.

Το 1785 ανέλαβε την τεχνική ευθύνη ο αρχιτέκτονας Χοσέ Μαρτίν ντε Αλδεουέλα, ο οποίος είχε κατασκευάσει το υδραγωγείο Σαν Τέλμο στη Μάλαγα. Μαζί του εργάστηκε ο Χουάν Αντόνιο Ντίαθ Ματσούκα, που επινόησε μηχανισμούς για να κατεβαίνουν τα υλικά στον πυθμένα του φαραγγιού. Η διέλευση αλόγων και αμαξών άνοιξε στις 4 Νοεμβρίου 1787, πριν ολοκληρωθούν όλες οι εργασίες. Το έργο είχε και μια δεύτερη λειτουργία: να μεταφέρει νερό στην παλιά συνοικία Λα Θιουδάδ, όπου η έλλειψη πηγών έκανε την υδροδότηση δύσκολη και ακριβή.

Η πρόταση να χρησιμοποιηθεί η γέφυρα και ως υδραγωγείο προήλθε από τον Αλδεουέλα. Οι σχετικές εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1793. Ετσι, η κατασκευή έλυνε δύο πρακτικά προβλήματα της πόλης, τη σύνδεση των συνοικιών και την παροχή νερού, ενώ παράλληλα επέτρεπε την αστική της επέκταση. Το όνομα «Νέα» τη διακρίνει από τις παλαιότερες γέφυρες της Ρόντα. Για την πόλη, ωστόσο, είναι πλέον το πιο αναγνωρίσιμο ιστορικό της μνημείο. Στο εσωτερικό της λειτουργεί κέντρο ερμηνείας αφιερωμένο στην ιστορία της κατασκευής.

Ο ποταμός που χώρισε την πόλη

Το φαράγγι σχηματίστηκε από τη δράση του ποταμού σε διαφορετικά στρώματα πετρωμάτων. Εκεί όπου τα πετρώματα αντιστέκονται περισσότερο στη διάβρωση, οι πλευρές παραμένουν απότομες και το άνοιγμα στενεύει. Οπου είναι πιο μαλακά, η κοιλάδα ανοίγει. Στη Ρόντα, οι παλαιότερες διαβάσεις βρίσκονται χαμηλότερα. Η αραβική γέφυρα συνδέεται με την περιοχή των αραβικών λουτρών, ενώ η Puente Viejo αποτελεί άλλη ιστορική σύνδεση των δύο πλευρών. Η Puente Nuevo επέτρεψε μια διαφορετική οργάνωση της μετακίνησης, στο ύψος των συνοικιών που αναπτύσσονταν πάνω στον βράχο.