Όπως και να το κάνουμε, ο πατέρας είναι μια από τις πιο σημαντικές φιγούρες στη ζωή ενός παιδιού. Από μικροί έχουμε μάθει ότι είναι το στήριγμα της οικογένειας, ο άνθρωπος που θα σε συμβουλέψει, θα σε προστατεύσει και πολλές φορές θα σε επαναφέρει στην πραγματικότητα όταν πάρεις λάθος δρόμο. Είναι εκείνος που, με μια κουβέντα ή ακόμη και με μια απλή ματιά, μπορεί να σε κάνει να δεις τα πράγματα διαφορετικά.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Ο ρόλος του πατέρα είναι πολύπλευρος. Είναι αυτός που θα βάλει όρια, θα μεταδώσει αξίες και θα προσπαθήσει να προετοιμάσει τα παιδιά του για τη ζωή. Σε πολλές οικογένειες, ιδιαίτερα τα παλαιότερα χρόνια, ο πατέρας ήταν εκείνος που έλεγε την τελευταία κουβέντα. Μεγάλωσε πιστεύοντας ότι ως «ο άντρας του σπιτιού» είχε την ευθύνη να παίρνει τις αποφάσεις και ότι όσα έλεγε έπρεπε να τηρούνται. Έτσι είχαν μάθει οι προηγούμενες γενιές και έτσι λειτουργούσαν οι περισσότερες οικογένειες.
Δεν ήταν πάντα λάθος. Πολλοί πατεράδες στάθηκαν βράχοι για τις οικογένειές τους, δούλεψαν σκληρά, στερήθηκαν για να μη λείψει τίποτα από τα παιδιά τους και τους δίδαξαν την τιμιότητα, την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό. Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν κάθε τιμή σήμερα.
Όμως, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν αξίζουν όλοι να φέρουν τον τίτλο του πατέρα. Πατέρας δεν είναι μόνο αυτός που φέρνει ένα παιδί στον κόσμο. Πατέρας είναι εκείνος που το μεγαλώνει με αγάπη, ασφάλεια και σωστές αρχές. Δεν αξίζει αυτόν τον τίτλο όποιος κακοποιεί λεκτικά ή σωματικά τα παιδιά του, όποιος τα μεγαλώνει μέσα στον φόβο ή τα χρησιμοποιεί για να ικανοποιήσει τον εγωισμό του. Δεν είναι πατέρας εκείνος που αντί να διδάσκει τον σεβασμό, μαθαίνει στα παιδιά του να υποτιμούν τους ανθρώπους γύρω τους, να πιστεύουν ότι η δύναμη βρίσκεται στην επιβολή ή ότι οι γυναίκες έχουν λιγότερη αξία από τους άντρες. Δυστυχώς, αυτές οι αντιλήψεις εξακολουθούν να υπάρχουν και περνούν από γενιά σε γενιά, δημιουργώντας ανθρώπους που θεωρούν φυσιολογικό να επιβάλλονται στους άλλους μόνο και μόνο επειδή είναι άντρες.
Ευτυχώς, η κοινωνία έχει αλλάξει αρκετά. Σήμερα βλέπουμε όλο και περισσότερους πατεράδες να είναι δίπλα στα παιδιά τους από την πρώτη στιγμή, να συμμετέχουν στην ανατροφή τους, να ακούνε περισσότερο και να επιβάλλονται λιγότερο. Καταλαβαίνουν ότι ο σεβασμός δεν κερδίζεται με τον φόβο αλλά με το παράδειγμα. Η Ημέρα του Πατέρα, λοιπόν, δεν είναι απλώς άλλη μία γιορτή. Είναι μια ευκαιρία να πούμε ένα «ευχαριστώ» σε εκείνους που στάθηκαν πραγματικά πατέρες. Σε αυτούς που ήταν παρόντες στις δύσκολες στιγμές, που στήριξαν τα παιδιά τους χωρίς να τους στερήσουν την προσωπικότητά τους και που τους έμαθαν ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην εξουσία, αλλά στην αγάπη, στον σεβασμό και στην ευθύνη.
Και κάτι τελευταίο. Κανένας πατέρας δεν είναι τέλειος, γιατί πάνω απ’ όλα είναι άνθρωπος. Οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Κάποια λάθη συγχωρούνται, κάποια δύσκολα ξεχνιούνται και κάποια αφήνουν σημάδια. Σημασία, όμως, έχει να αναγνωρίζονται, να διορθώνονται και να γίνονται παραδείγματα προς αποφυγή, ώστε να μη μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.
Ο πατέρας είναι ένα ιερό κομμάτι της ζωής μας. Μπορεί κάποιες φορές να μας απογοήτευσε, να μας πλήγωσε ή να μη στάθηκε όπως θα θέλαμε. Κανείς δεν μπορεί να διαγράψει αυτές τις εμπειρίες. Όμως, κανείς δεν μπορεί να διαγράψει και το γεγονός ότι είναι ο άνθρωπος που μας έφερε στη ζωή. Γι’ αυτό, σήμερα, αξίζει να τιμήσουμε όλους εκείνους τους πατεράδες που αγάπησαν χωρίς όρους, που στάθηκαν δίπλα στα παιδιά τους στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές, που έγιναν παράδειγμα και όχι φόβος. Γιατί ο τίτλος του πατέρα δεν κατακτιέται με τα λόγια ούτε χαρίζεται από τη φύση. Κερδίζεται κάθε μέρα, μέσα από τις πράξεις, την αγάπη, τον σεβασμό και την παρουσία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
