Η υπόθεση της 19χρονης Μυρτώς δεν είναι απλώς άλλη μία τραγική είδηση. Είναι μια ιστορία που θα έπρεπε να μας ενώσει σε σιωπή και σεβασμό. Αντί γι’ αυτό, έγινε αφορμή για δημόσια «δίκη» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Από τη στιγμή που έγινε γνωστός ο θάνατός της, ξεκίνησε μια αδιάκοπη προσπάθεια να αποκαλυφθεί ποια ήταν, πώς ζούσε, τι έκανε. Σαν να έχει σημασία. Σαν να πρέπει να αποδείξει κάποιος ότι «άξιζε» τη συμπόνια μας. Λες και υπάρχουν ζωές που μετράνε περισσότερο από άλλες. Η Μυρτώ δεν βρίσκεται πια εδώ για να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Κι όμως, πολλοί δεν δίστασαν να μιλήσουν χωρίς ίχνος σεβασμού, να τη μειώσουν, να τη χαρακτηρίσουν, ακόμη και να δικαιολογήσουν –έμμεσα ή άμεσα– εκείνους που της στέρησαν την ευκαιρία να ζήσει.
Αυτό είναι που σοκάρει περισσότερο. Όχι μόνο η πράξη, αλλά η στάση μιας κοινωνίας που δείχνει να ξεχνά τα βασικά, ότι μπροστά σε έναν θάνατο δεν χωρούν «αλλά» και «ίσως».
Δεν υπάρχουν «σωστά» και «λάθος» θύματα. Δεν γίνεται να θρηνούμε κάποια παιδιά και να καταδικάζουμε άλλα, με βάση το πώς ζούσαν ή το πώς τα αντιλαμβανόμαστε. Όταν ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του, το παρελθόν του δεν είναι επιχείρημα – είναι απλώς μια ιστορία που τελείωσε άδικα. Το ζήτημα των ναρκωτικών, που φαίνεται να βρίσκεται στο επίκεντρο της υπόθεσης, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται επιπόλαια. Η λογική του «δεν πειράζει, μια φορά είναι» έχει κοστίσει ακριβά σε πολλές οικογένειες. Και συνεχίζει να κοστίζει.
Όσοι μεγάλωσαν με πιο αυστηρές γραμμές ίσως θεωρούνται ξεπερασμένοι. Όμως αυτές οι γραμμές υπήρχαν για κάποιο λόγο, για να προστατεύουν. Σήμερα, σε μια εποχή που όλα σχεδόν κανονικοποιούνται, τα όρια συχνά χάνονται – και μαζί τους χάνονται και παιδιά. Η τραγωδία αυτή δεν αφορά μόνο ένα κορίτσι. Αφορά μια ολόκληρη κοινωνία που δυσκολεύεται να στηρίξει, αλλά είναι έτοιμη να κρίνει. Που δεν επενδύει όσο πρέπει στην πρόληψη, στην ενημέρωση, στις δομές προστασίας των νέων, αλλά σπεύδει να σχολιάσει όταν είναι ήδη αργά.
Δύο οικογένειες έχουν καταστραφεί. Ένα παιδί χάθηκε. Και κάποιοι άλλοι θα κουβαλούν για πάντα τις συνέπειες των πράξεών τους. Οι γονείς, και από τις δύο πλευρές, θα μείνουν με ερωτήματα που δεν θα απαντηθούν ποτέ.
Ίσως, αντί για λόγια, να χρειάζεται περισσότερη σιωπή.
Και λιγότερη υποκρισία. Γιατί αν δεν μάθουμε να σεβόμαστε ακόμη και μετά τον θάνατο, τότε έχουμε ήδη χάσει κάτι πολύ πιο βαθύ από μια συζήτηση στο διαδίκτυο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
