Πριν αγγίξουμε κάτι με το χέρι μας, δεν ξέρουμε τι αίσθηση έχει. Πριν μυρίσουμε ένα λουλούδι με ζωντανά χρώματα που μας κίνησε την περιέργεια, δεν ξέρουμε την μυρωδιά του, και πριν γευτούμε ένα φαγητό δεν ξέρουμε εάν είναι ωραίο. Κάπως, έτσι πάει και η πρώτη γνωριμία με έναν άνθρωπο. Δεν ξέρουμε, ποιος είναι, από πού κρατά η σκουφιά του. Εάν είμαστε τυχεροί μπορεί να έχουμε ακούσει κάποιες γνώμες για εκείνον. Μέχρι εκεί. Και τώρα καλούμαστε να τον γνωρίσουμε…Πρέπει να μάθουμε τα χούγια του και εάν αυτός ο άνθρωπος που στέκεται απέναντι μας, είναι καλός ή κακός.
Και αυτό συνεχίζεται μια ζωή…και επαναλαμβάνεται γνωρίζοντας κατά διαστήματα άτομα διαφορετικά. Ρισκάρουμε, αφενόμαστε, ξεχωρίζουμε και διαλέγουμε αυτούς που θα μείνουν και αυτούς που θα φύγουν από τη ζωή μας. Δίνουμε ευκαιρίες και μας δίνουν και εκείνοι… Αφήνουμε αυτούς που είναι δίπλα μας και με την σειρά τους μας αφήνουν και εκείνοι.
Και εμείς, συναρμολογούμε το παζλ και διαπιστώνουμε ότι όλα αυτά τα άτομα που γνωρίσαμε στην πορεία της ζωής μας, άλλα έμειναν και άλλα έφυγαν. Και εκείνα με την σειρά τους, έκαναν τις επιλογές τους και μας ξεχώρισαν. Και όταν ένιωσαν την αίσθηση ότι θα μας χάσουν, θέλησαν να μας κρατήσουν. Γιατί ήξεραν ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο στην ζωή και όλα κάποτε τελειώνουν.
Όμως αυτή είναι η μαγεία της ζωής, να γνωρίζουμε να μας γνωρίζουν…Να παίρνουμε μια δόση ενθουσιασμού, και να μην φερόμαστε στους ανθρώπους όπως δεν θέλαμε να μας φερθούν. Γιατί, κάποτε οι άνθρωποι αλλάζουν γίνονται καλύτεροι και δεν μένουν κολλημένοι σε πρόσωπα και καταστάσεις. Ανοίγουν τα φτερά τους και φεύγουν δεν μένουν για πάντα, και μένουν μόνο αυτοί που νοιάζονται πραγματικά.
Αυτοί που μπορεί να μην βρίσκονται στην καθημερινότητα μας, αλλά είναι δίπλα μας, έστω και νοερά, έστω και από μακριά. Τους αισθανόμαστε και παίρνουμε δύναμη γιατί ξέρουμε ότι κάπου υπάρχει ένα άτομο που νοιάζεται πραγματικά για μας, που αισθάνεται τον πόνο, την λύπη, τη χαρά και τον ενθουσιασμό μας. Αυτούς κρατάμε στην ζωή μας και αυτούς θέλουμε…όλοι οι άλλοι είναι περαστικοί…
