Το λινό ύφασμα αρχίζει τη διαδρομή του στο στέλεχος ενός φυτού με μικρά, συνήθως μπλε άνθη. Οι ίνες του λιναριού πρέπει να διαχωριστούν από το υπόλοιπο στέλεχος, να προετοιμαστούν και να γίνουν νήμα πριν φτάσουν στον αργαλειό.
Σε αντίθεση με το βαμβάκι, όπου αξιοποιούνται οι ίνες γύρω από τον σπόρο, στο λινάρι ενδιαφέρουν οι ίνες κατά μήκος του στελέχους. Γι’ αυτό, στην καλλιέργεια για υφαντική ίνα, τα φυτά ξεριζώνονται αντί να κόβονται χαμηλά: έτσι διατηρείται όσο γίνεται μεγαλύτερο το μήκος τους.
Μετά τη συγκομιδή, τα στελέχη αφήνονται στο χωράφι για μια ελεγχόμενη φυσική διαδικασία, κατά την οποία η υγρασία και οι μικροοργανισμοί βοηθούν να χαλαρώσουν οι ουσίες που συγκρατούν τις ίνες. Ακολουθεί μηχανική επεξεργασία για να απομακρυνθούν τα ξυλώδη μέρη και να διαχωριστεί το υλικό που θα χρησιμοποιηθεί.

Οι μακριές ίνες χτενίζονται και ευθυγραμμίζονται πριν από τη νηματοποίηση. Το νήμα μπορεί στη συνέχεια να υφανθεί σε διαφορετικά βάρη και υφές. Ετσι, ένα λεπτό λινό πουκάμισο, μια πετσέτα και ένα πιο βαρύ ύφασμα επίπλωσης έχουν κοινή φυτική αφετηρία, αλλά διαφορετική τελική κατασκευή.
Η λέξη «λινό» στην περιγραφή ενός προϊόντος δεν σημαίνει πάντα ότι το ύφασμα είναι 100% λινό. Η ετικέτα σύνθεσης δείχνει αν συνδυάζεται με βαμβάκι ή άλλες ίνες, ενώ οι οδηγίες φροντίδας αφορούν το συγκεκριμένο τελικό προϊόν. Η προέλευση της πρώτης ύλης και ο τόπος όπου υφάνθηκε είναι επίσης διαφορετικές πληροφορίες, ακόμη κι όταν εμφανίζονται στην ίδια ετικέτα.

