Από μικρά παιδιά δεν μας μαθαίνουν ότι όλα τα πράγματα έχουν μια αρχή, μέση και τέλος, και ότι όλα έχουν μια συνοχή και συνέχεια. Ότι όταν ξεκινά κάτι το όμορφο καταλήγει στην πορεία να γίνει κάτι διαφορετικό. Γιατί, τίποτε δεν μένει το ίδιο και όλα αλλάζουν…Ακόμη, και τα συναισθήματα και οι ιδέες.
Τα μόνα συναισθήματα που δεν αλλάζουν ποτέ είναι αυτά της μητέρας, που νοιώθει για το παιδί της. Είναι αυτή, όλη η αγάπη που την χαρίσει απλόχερα χωρίς να θέλει επιστροφή για οτιδήποτε. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσει να πείσει τον άλλο ότι τον λατρεύει, παρόλο που καθημερινά δίνει μαθήματα εμπιστοσύνης, εντούτοις το παιδί ξέρει, το αισθάνεται, ότι η μητέρα του, το υπεραγαπά.
Εκείνη δεν χρειάζεται με τη σειρά της να αποδείξει τίποτε περισσότερο παραπάνω, παρά μόνο να δώσει τη ζεστή της αγκαλιά. Δεν είναι αναγκασμένη να λέει συνεχώς με λόγια το πώς αισθάνεται παρά μόνο με καθημερινές πράξεις και αγκαλιές. Αυτό μόνο θέλει κάποιος για να καταλάβει ότι είναι δίπλα σου κάθε στιγμή. Δεν χρειάζονται λόγια περιττά και κουβέντες του τύπου, ότι θα είσαι πάντοτε στο πλευρό του, οι μικρές καθημερινές πράξεις δείχνουν το ενδιαφέρον και όχι όποτε τύχει κι’ εάν τύχει…
Αυτή είναι η πραγματική αγάπη…Η καθημερινή, η ακούραστη και η πραγματική…Αυτή είναι η αγάπη, η πραγματική και δεν είναι καθόλου ψεύτικη και κουραστική. Είναι η αγάπη που προσφέρεται απλόχερα χωρίς παρακάλια, υποσχέσεις και είναι η μόνη αγάπη που πραγματικά μένει…
