Όταν θέλεις να κλείσεις έναν κύκλο στην ζωή σου και να συνεχίσεις παρακάτω είναι δύσκολο και βασανιστικό. Θεωρείς ότι όλα έχουν τελειώσει και δεν μπορείς να συνεχίζεις όπως και προηγουμένως την καθημερινότητα σου γιατί νιώθεις το συναίσθημα της απώλειας. Μια απώλεια που ενδεχομένως στο τέλος της ημέρας μπορεί να μην σε γέμιζε χαρά αλλά μόνο κούραση και άγχος. Όμως, αντιλαμβάνεσαι σε κάποια στιγμή ότι αυτό που θεωρείς ήταν για σένα το παν δεν άξιζε να δώσεις όλη την ενέργεια σου.
Όταν οι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή όλοι οι υπόλοιποι έχουν ένα καλό λόγο να πούνε. Τότε μόνο εκφράζουν τα συναισθήματα τους στο μέγιστο βαθμό και κανένας δεν τολμά να πει κακό λόγο για τον άλλο που έφυγε. Η απώλεια σε κάνει να ξεχνάς και να σβήνεις από πάνω σου όλα τα σημάδια του οποιονδήποτε αρνητικού συναισθήματος που είχες για τον άλλον. Γιατί, απλά προχωράς και δεν θέλεις να παραμείνεις στο παρελθόν και το μόνο που λες είναι ότι ο κύκλος έχει πια κλείσει…
Η οποιανδήποτε απώλεια που νιώθεις στην ζωή σου είναι βασανιστική, και καλά κάνεις να μην θυμάσαι και να ξεχάσεις όλες τις στιγμές που έζησες και μοιράστηκες με τους γύρω σου. Όμως, είναι άξιο απορίας ότι οι άνθρωποι θυμούνται μόνο τις καλές στιγμές που έζησαν με κάποια άτομα και δεν θυμούνται τις άσχημες. Πώς λυπούνται αυτόν που έφυγε από τη ζωή και όχι αυτόν που έμεινε πίσω.
Είναι πράγματι λυπηρό που όλοι όταν φύγει ένα άτομο εξωτερικεύουν τα συναισθήματα τους και μόνο τότε νιώθουν τη απώλεια του. Που όταν ένας άνθρωπος είναι εν ζωή ενδεχομένως να μην είχαν και πολλές επαφές μαζί του αλλά όταν φύγει τότε όλοι μιλούν με τα καλύτερα λόγια γι’ εκείνον. Υποκρισία ή απλά μια ανάγκη να «κρύψουν» τον φόβο τους ότι κάποτε θα φύγουν και αυτοί από τη ζωή. Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους όταν φύγουν να γίνονται όλοι καλοί;
Γιατί στην τελική δεν έχει καμιά σημασία όταν φύγουμε από τη ζωή να βιώσουν κάποιοι την απώλεια μας, σημασία έχει σε αυτή τη ζωή να αφήσουμε το δικό μας στίγμα στο περιβάλλον που κινούμαστε. Ένας καλός λόγος να έχει πραγματικά αντίκτυπο σε όλους, ακόμη και σε μας στον ίδιο μας τον εαυτό και όταν τον εκφράζουμε να μην κρύβει μέσα του υποκρισία και ψέμα…Γιατί, στην τελική αυτό μας μένει είναι η αλήθεια που κάποτε εάν την ακούσουμε μπορεί και να πονέσει…
