Δεν ήταν απλώς μια ακόμη διαδρομή. Ήταν από εκείνες τις πορείες που κουβαλούν κάτι παραπάνω από χιλιόμετρα. Οι Ενωμένοι Μοτοσικλετιστές ανέβηκαν στις μηχανές τους και πήραν τον δρόμο, όπως κάνουν κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Με έναν σκοπό απλό αλλά ουσιαστικό, να μεταφέρουν το Άγιο Φως σε κοινότητες της Κύπρου, σε ανθρώπους που το περιμένουν το βράδυ της Ανάστασης.
Η διαδρομή τους πέρασε από χωριά και γειτονιές, από μέρη μικρά και μεγάλα. Σε κάποιες στάσεις τους περίμεναν λίγοι, σε άλλες περισσότεροι. Πάντα όμως υπήρχε το ίδιο σκηνικό — ένα κερί αναμμένο, ένα βλέμμα που περιμένει, μια ήσυχη συγκίνηση.
Ιδιαίτερα σε απομακρυσμένες κοινότητες, εκεί όπου δεν είναι πάντα εύκολο για όλους να βρεθούν στην εκκλησία, η παρουσία τους έκανε τη διαφορά. Άνθρωποι βγήκαν έξω από τα σπίτια τους, ηλικιωμένοι που δυσκολεύονται να μετακινηθούν, οικογένειες με παιδιά. Όλοι για να πάρουν λίγο από το Φως.
Δεν υπήρχε θόρυβος πέρα από τις μηχανές. Δεν υπήρχε επιτήδευση. Μόνο μια διακριτική προσπάθεια να φτάσει κάτι ιερό από χέρι σε χέρι. Για τους ίδιους τους μοτοσικλετιστές, αυτό το ταξίδι έχει γίνει πια παράδοση. Δεν είναι απλώς μια διαδρομή — είναι μια υπόσχεση που τηρούν κάθε χρόνο.
Στο τέλος, άλλωστε, αυτό είναι που μένει, πως, όσο κι αν όλα αλλάζουν, υπάρχουν ακόμη πράξεις που δίνουν νόημα. Χωρίς πολλά λόγια — μόνο το ξεκίνημα μιας μηχανής που κουβαλά πάνω της την ενσυναίσθηση και την πιο ανθρώπινη πλευρά της ζωής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
