Όταν φεύγεις δεν κάνεις θόρυβο, απλά ρίχνεις ένα βλέμμα, λές δύο τρεις κουβέντες τελευταίες και φεύγεις…Μπορεί να μην φεύγεις σωματικά, αλλά ψυχικά. Αδειάζεις, απομακρύνεσαι και στο τέλος αγνοείς. Έτσι είναι, έτσι πρέπει. Δεν κάθεσαι πλέον να βλέπεις, ούτε ανοίγεις το στόμα σου για να πεις, τα αυτονόητα.
Απλά φεύγεις, κλείνεις μια πόρτα που ενδεχομένως πάντοτε να ήταν ανοικτή για όλους, όμως όχι πια. Τώρα απλά επιλέγεις για να μπορείς και εσύ να ηρεμήσεις και να ξεφύγεις. Η σιωπή δεν κάνει θόρυβο. Είναι βουβή και απόμακρη. Θέλει να κρατήσει αποστάσεις, είναι κυρία, ψηλή, αγέρωχη και αντιμετωπίζει τις καταστάσεις.
Και όταν θέλει να ξεφύγει από όλη αυτή την υποκρισία τα μεγάλα λόγια και χωρίς ουσία πράξεις, φεύγει αθόρυβα. Η σιωπή λέει πολλά και δείχνει άλλα τόσα. Αυτή η κυρία όταν αποφασίσει να φύγει θα το κάνει σιγά –σιγά, για να σου δώσει τη ευκαιρία να το αισθανθείς και να το νοιώσεις μέσα στο πετσί σου. Και μετά, κάποια στιγμή θα φύγει απρόβλεπτα και ουσιαστικά.
