Το Σαλάρ ντε Ουγιούνι στη Βολιβία μπορεί να μοιάζει με απέραντο λευκό έδαφος ή με επιφάνεια που αντανακλά τον ουρανό. Η διαφορά δεν είναι φωτογραφικό τέχνασμα: εξαρτάται από το νερό που συγκεντρώνεται πάνω στην αλατούχα κρούστα.
Η μεγαλύτερη αλυκή του κόσμου βρίσκεται στο υψίπεδο των Ανδεων, στη νοτιοδυτική Βολιβία, σε υψόμετρο περίπου 3.650 μέτρων. Το τοπίο προέκυψε μέσα από τη μακρά ιστορία λιμνών που κάλυπταν την περιοχή και αργότερα υποχώρησαν, αφήνοντας πίσω τους αλάτι και ιζήματα.
Στην ξηρή περίοδο, η επιφάνεια παρουσιάζει τα πολυγωνικά σχήματα που εμφανίζονται συχνά στις φωτογραφίες της περιοχής. Ο ορίζοντας είναι χαμηλός και η έλλειψη κοντινών αντικειμένων δυσκολεύει την εκτίμηση της απόστασης. Ετσι εξηγούνται και τα γνωστά παιχνίδια προοπτικής, όπου ένας άνθρωπος φαίνεται να στέκεται πάνω σε ένα μικρό αντικείμενο που βρίσκεται πολύ πιο κοντά στον φακό.

Οταν οι βροχές και τα νερά από τη γύρω περιοχή αφήσουν μια λεπτή στρώση στην επιφάνεια, δημιουργούνται οι αντανακλάσεις. Δεν πρόκειται για μόνιμη κατάσταση σε όλη την έκταση. Η ποσότητα του νερού, ο άνεμος και οι συνθήκες φωτισμού επηρεάζουν το αποτέλεσμα, οπότε μια εικόνα από άλλη εποχή δεν περιγράφει υποχρεωτικά αυτό που θα συναντήσει κανείς σήμερα.
Το Ουγιούνι ενδιαφέρει και τους επιστήμονες που ελέγχουν τις μετρήσεις δορυφορικών οργάνων. Η μεγάλη, σχετικά ομοιόμορφη επιφάνεια προσφέρεται ως περιοχή αναφοράς για τέτοιους ελέγχους. Κάτω από την κρούστα υπάρχουν επίσης άλμες, δηλαδή πολύ αλμυρά νερά, με ορυκτά στοιχεία που συνδέουν τον τόπο με τη διεθνή συζήτηση για το λίθιο.

