Δύο ειρηνικές διαδηλώσεις είχαν δηλωθεί, αλλά η μία ξέφυγε εντελώς. Και κάπως έτσι, αντί να συζητούμε για το μήνυμα των μαθητών κατά της κατοχής, συζητούμε ξανά για επεισόδια.
Για ποιον λόγο έγινε η πορεία; Για να καταδικαστεί η παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Για να ακουστούν οι νέοι αυτού του τόπου, που γεννήθηκαν με την Κύπρο μοιρασμένη και εξακολουθούν να ζουν με τα οδοφράγματα. Αυτό ήταν το νόημα της ημέρας. Εκεί έπρεπε να μείνει η προσοχή.
Το «ειρηνική», όμως, δεν μπορεί να υπάρχει μόνο στην ανακοίνωση μιας διαδήλωσης. Πρέπει να φαίνεται και στον δρόμο. Κι όταν μια πορεία ξεφεύγει, οι διοργανωτές χρειάζεται να εξηγήσουν τι συνέβη και τι έκαναν για να συγκρατήσουν την κατάσταση. Να μιλήσουν συγκεκριμένα, χωρίς να προσπεράσουν όσα έγιναν με μια καταδίκη δύο γραμμών.
Απαντήσεις χρειάζονται και από την Αστυνομία. Πώς προετοιμάστηκε, πότε διαπίστωσε ότι η κατάσταση ξέφευγε και πώς αντέδρασε; Όσα έγιναν πρέπει να ξεκαθαρίσουν, όπως και οι ευθύνες που προκύπτουν. Υπήρχαν μαθητές που πήγαν για να διαδηλώσουν ειρηνικά. Γιατί να πρέπει να ανέχονται δίπλα τους χλευασμούς, βρισιές και ρίψεις πυροτεχνημάτων; Γιατί να φοβούνται ακόμη και να ζητήσουν από κάποιον να σταματήσει; Έχουν κι αυτοί δικαίωμα να συμμετέχουν σε μια πορεία χωρίς φόβο.
Δεν γίνεται κάποιοι να επιβάλλουν με τη συμπεριφορά τους το κλίμα μιας ολόκληρης διαδήλωσης και στο τέλος να μπαίνουν όλοι οι μαθητές στο ίδιο τσουβάλι. Όσοι πήγαν για να ακουστεί η φωνή τους κατά της κατοχής δεν φταίνε που άλλοι επέλεξαν να την καλύψουν με έκτροπα.
Η Κύπρος έχει αρκετές πληγές για να γίνεται ακόμη και μια αντικατοχική εκδήλωση αφορμή για επεισόδια. Όποιος βγαίνει στον δρόμο για αυτόν τον τόπο, ας σκέφτεται και τι αφήνει πίσω του όταν τελειώσει η πορεία. Γιατί σήμερα θα έπρεπε να έχει μείνει το μήνυμα των μαθητών. Κι όμως, πάλι μιλάμε για όσα πήγαν στραβά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
