Όταν άκουσα για πρώτη φορά, το 2022, το τραγούδι «Τραγουδάμε δίχως Φόβο», ανατρίχιασα. Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό. Κάθε λέξη του τραγουδιού ήταν σαν μαχαιριά στην ψυχή. Δεν ήταν απλώς μια μελωδία. Ήταν μια κραυγή για όλες εκείνες τις γυναίκες που χάθηκαν άδικα, επειδή αγάπησαν, εμπιστεύτηκαν και βρέθηκαν αντιμέτωπες με τη βία από ανθρώπους που κάποτε πίστευαν ότι θα τις προστατεύουν.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από το μεξικανικό «Canción sin Miedo» της Vivir Quintana, ένα έργο που γεννήθηκε μέσα σε μια κοινωνία που μετρούσε γυναικοκτονίες και ζητούσε δικαιοσύνη. Το μήνυμά του, όμως, ξεπέρασε τα σύνορα του Μεξικού, γιατί η έμφυλη βία δεν γνωρίζει σύνορα.
Στην ελληνική του εκδοχή, μέσα από την Ανοιχτή Ορχήστρα, η φωνή γίνεται συλλογική. Δεν ακούγεται μία φωνή, αλλά πολλές μαζί.
Στην ελληνική του εκδοχή, μέσα από την Ανοιχτή Ορχήστρα, η φωνή γίνεται συλλογική. Δεν ακούγεται μία φωνή, αλλά πολλές μαζί. Και ίσως εκεί να βρίσκεται η δύναμή του. Γιατί η βία κατά των γυναικών δεν αφορά ένα μεμονωμένο περιστατικό ούτε μία μόνο γυναίκα. Αφορά μια κοινωνική πραγματικότητα που συνεχίζει να στοιχίζει ζωές και γι’ αυτό η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι συλλογική.
Έξι χρόνια μετά, το τραγούδι παραμένει δυστυχώς πιο επίκαιρο από ποτέ. Μέσα στους πρώτους έξι μήνες του 2026, η Ελλάδα μετρά ήδη επτά γυναικοκτονίες. Επτά γυναίκες που δεν είναι αριθμοί σε μια στατιστική. Είναι ζωές που χάθηκαν βίαια, όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, οικογένειες που βυθίστηκαν στο πένθος.
Κάθε φορά που ακούω το «Τραγουδάμε δίχως Φόβο», σκέφτομαι αυτές τις γυναίκες. Το τραγούδι δεν είναι απλώς ένας ύμνος ενάντια στην έμφυλη βία. Είναι μια υπενθύμιση ότι δεν αρκεί να συγκλονιζόμαστε για λίγες ημέρες και μετά να ξεχνάμε. Είναι μια υπενθύμιση ότι πρέπει επιτέλους να γίνουν ουσιαστικά και δραστικά βήματα, ώστε καμία γυναίκα να μη φοβάται για τη ζωή της.
Γιατί πίσω από κάθε γυναικοκτονία υπάρχει μια γυναίκα που είχε δικαίωμα να συνεχίσει να ζει, να ονειρεύεται και να αγαπά. Και αυτό δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε.
Ο όρος «βία κατά των γυναικών» περιλαμβάνει κάθε πράξη βίας που στηρίζεται στο φύλο και έχει ως αποτέλεσμα ή είναι δυνατό να έχει ως αποτέλεσμα, την σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βλάβη ή πόνο για τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των απειλών τέτοιων πράξεων, τον εξαναγκασμό ή την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας είτε αυτό προκύπτει στην δημόσια είτε στην ιδιωτική ζωή(παρ. 113).
«Η βία κατά των γυναικών είναι η έκφραση της ιστορικά διαπιστωμένης ανισότητας στις σχέσεις ισχύος μεταξύ ανδρών και γυναικών, που οδήγησε στην κυριαρχία των ανδρών επί των γυναικών και στις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, με αποτέλεσμα τη παρεμπόδιση της ανάπτυξής τους» (παρ.118).
Επομένως ο όρος βία περιλαμβάνει:
- Τη βία μέσα στην οικογένεια (ενδοοικογενειακή βία).
- Τη βία γενικά μέσα στην κοινωνία (βιασμός, σεξουαλική κακοποίηση, σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, trafficking/σωματεμπορία).
H βία κατά των γυναικών είναι μεγάλος κίνδυνος για τη δημόσια υγεία και σημαντική αιτία θανάτου και αναπηρίας για τις γυναίκες 16-44 ετών. Σε αναφορά της Παγκόσμιας Τράπεζας εκτιμάται ότι η βία κατά των γυναικών ήταν τόσο σοβαρή αιτία θανάτου και ανικανότητας μεταξύ των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας όσο ο καρκίνος. Πρόκειται για φαινόμενο διαδεδομένο σε όλες τις κοινωνίες και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, ανεξάρτητα από το επίπεδο ανάπτυξης, το βαθμό πολιτικής σταθερότητας, το πολιτισμό ή τη θρησκεία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
