Και προσπαθώ να καταλάβω, τι είναι αυτό που μου λείπει περισσότερο, ένα χρόνο μετά την εξάπλωση της πανδημίας, τον εγκλεισμό και την απομόνωση…Ένας χρόνος μετά από το πρώτο κρούσμα, που δεν ξέραμε ακόμη καλά- καλά τι σημαίνει κρούσμα – την συγκεκριμένη λέξη την είχαμε κρυμμένη στο πίσω μέρος του μυαλού μας -ξαφνικά, έγινε η καθημερινότητα μας, όπως αυτή και άλλες τόσες λέξεις.
Κορονοϊός, ιός, κρούσμα, πανδημία, τεστ, θετικός, αρνητικός, εγκλεισμός, νοσοκομείο, θάνατος, ελπίδα και αισιοδοξία που όλοι μαζί πρέπει ξανά να αποκτήσουμε. Λέξεις άγνωστες για μας αλλά τόσο οικείες πλέον. Ένα χρόνο μετά και μαζεύω αυτά που σκορπίστηκαν στο «πάτωμα», λες ένας αέρας να φύσηξε και πήρε μαζί του κάποια πράγματα… δεν ξέρω τι να αφήσω να φύγει πρώτα από την καρδιά μου και τι να κρατήσω έως φυλακτό. Ένας χρόνος μετά και μου λείπει η καθημερινότητα μου, το χαμόγελο των φίλων μου, η ξενοιασιά, ακόμη και εσύ που ακόμη δεν το έχεις καταλάβει…
Ένας χρόνος μετά και εξακολουθώ να ελπίζω ότι κάποια πράγματα θα γίνουν καλύτερα, ότι ο κόσμος μας, δεν θα συνεχίσει να είναι τόσο βρώμικος και σκληρός, ότι όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν μια αγκαλιά για να προσπαθήσουν όλοι μαζί να διώξουν όλο αυτό το κακό που συμβαίνει.
Ότι θα αφήσουν κατά μέρος τα οποιανδήποτε οικονομικά συμφέροντα τους και τις οποιεσδήποτε φιλοδοξίες του τύπου, πατώ επί πτωμάτων…Γιατί κανένας δεν παίρνει τίποτε μαζί του και στην τελική, μακάβριο, μεν αληθινό δε…Όλοι στο ίδιο χώμα θαβόμαστε… και κανένας δεν ζει στην αιωνιότητα.
Ένας χρόνος μετά…Και μου λείπουν πολλά…Μου λείπει η αισιοδοξία, το χαμόγελο, η ξενοιασιά, η καθημερινότητα αλλά και όλοι όσοι αγάπησα πραγματικά…που μαζί γελάσαμε, κλάψαμε, χλευάσαμε, διασκεδάσαμε, κουτσομπολέψαμε, θυμώσαμε αλλά στο τέλος κρατήσαμε την αγάπη, την πίστη, την ελπίδα, την αισιοδοξία και πάνω από όλα την…ανθρωπιά.
