Προσπάθησα να γράψω τα συναισθήματα μου σε μια κόλλα χαρτί. Αυτό είναι κάτι που μου άρεσε από μικρό παιδί, από τον καιρό της εφηβείας όταν στο ημερολόγιο μου, το οποίο είχα κρυμμένο στην ντουλάπα μου κάθε βράδυ, του μιλούσα- παρόλο που ήταν άψυχο- για όσα βίωνα κατά τη διάρκεια της ημέρας μου. Δεν μπορούσε φυσικά να μου μιλήσει, αλλά τουλάχιστον με βοηθούσε να εκφράσω όλες τις χαρές, τις λύπες, τους προβληματισμούς μου αλλά και τους εφηβικούς μου έρωτες. Και τα χρόνια πέρασαν, κύλησαν όπως το νερό. Και αυτό το ημερολόγιο το παλιό ακόμη μέχρι σήμερα με συντροφεύει. Το βγάζω από το μπαούλο το παλιό και διαβάζω για τα χρόνια τα νοσταλγικά και κάποτε γελώ δυνατά και κάποτε η καρδιά μου πονά.
Στο σκονισμένο ημερολόγιο, υπάρχουν πολύτιμες στιγμές, μαγικές, ουσιαστικές…Τότε που ο κόσμος ήταν διαφορετικός, πιο ανθρώπινος και πιο ουσιαστικός. Που οι φιλίες κρατούσαν μια ζωή γιατί ήταν αληθινές που οι αγάπες δεν φεύγαν εν νυκτί και υπήρχε ο σεβασμός. Τότε που δείχναμε τον πραγματικό μας χαρακτήρα χωρίς φυσικά να μην υπάρχουν οι εξαιρέσεις, αλλά δεν κρατούσαμε κακίες και είμαστε αξιοπρεπείς. Που κοιτάζαμε τον άλλο στα μάτια και λέγαμε αλήθειες που ενδεχομένως να πονούσαν αλλά τουλάχιστον παραδεχόμαστε τα λάθη μας και προχωρούσαμε ξεχνούσαμε και αλλάζαμε σκεπτικό και αντιλήψεις. Είχαμε όνειρα, στόχους και κάθε φορά που ο άλλος μας μιλούσε για τα όνειρά του δεν ζηλεύαμε και δεν προσπαθούσαμε να τον διαβάλλουμε ούτε να τον μειώσουμε. Άλλες εποχές κι’ είναι αυτές που ήταν οι ουσιαστικές.
Δεν λέω ότι δεν υπήρχαν και οι εξαιρέσεις, πάντοτε στο πέρασμα του χρόνου υπάρχουν και τα άτομα που ενώ άνοιγες απλόχερα την καρδιά σου και μιλούσες για τα εσώψυχα σου μπορεί και να σε προδίδαν αλλά το ξεπερνούσες και προχωρούσες παρακάτω. Όμως, ήσουν αξιοπρεπής και συγχωρούσες κρατούσες μυστικά όταν σε εμπιστεύονταν κάποιος και δεν προσπαθούσες να κερδίσεις τη φιλία, την αγάπη και την εμπιστοσύνη κάποιου άλλου να προδίδεις αυτά που δεν αφορούσαν το άτομο σου.
Και ο χρόνος περνούσε, οι ώρες τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα έχοντας βάλει στόχους με τις αξίες και τα ιδανικά που οι γονείς σου σε δίδαξαν. Είχες ψυχή και αγάπη να προσφέρεις κι’ δεν πρόδιδες κανέναν και τίποτε. Αυτή ήταν η εποχή που έζησα εγώ και μεγάλωσα, με τις οποιονδήποτε εξαιρέσεις που κατά τη διάρκεια της ζωής μου είχα γνωρίσει. Και ναι, μπορεί άθελα μου να πλήγωσα και εγώ κάποια άτομα, αλλά ποιος δεν το κάνει άλλωστε… Και αυτό που λένε, δεν είμαι όπως φαίνομαι δεν ισχύει πλέον για εμένα. Αυτό που είσαι στο τέλος της ημέρας αποκαλύπτεται γιατί απλά το δείχνουν οι πράξεις και τα λόγια σου. Ανέκαθεν κάποιος κρίνεται για την συμπεριφορά του, τις πράξεις του, αλλά λάθη κάνουν όλοι, το θέμα είναι να μπορείς να ζητάς ένα συγγνώμη και να προχωράς. Γιατί, αυτή είναι η ουσία να μπορείς να ζεις και όχι απλά να υπάρχεις…
Γιατί στο τέλος της ημέρας, είναι δύσκολο να εκφράσεις κάτι που δεν είσαι ή δεν γνωρίζεις. Οι άνθρωποι κρίνουν και μιλούν για το πώς φέρεσαι στους γύρω σου και όχι με το πώς είσαι στην πραγματικότητα. Και μιλούν σύμφωνα με τον δικό τους εσωτερικό κόσμο που ενδεχομένως να μην συνυπάρχει με το δικό σου.
