Όταν οι γονείς μου, μου έλεγαν την τετριμμένη φράση «που θα μεγαλώσεις θα καταλάβεις, δεν το έβαζα και τόσο στα υπόψη μου». Ίσως, γιατί σε μικρότερη ηλικία πίστευα ότι όλος ο κόσμος έκρυβε αγάπη, ανθρωπιά και κατανόηση. Δικαιολογούσα τους πάντες και τα πάντα για τα οποιανδήποτε λάθη τους και άφηνα τους άλλους να πιστεύουν ότι δεν καταλάβαινα. Όμως, ήταν ψέματα γιατί προσπαθούσα να δικαιολογήσω οποιεσδήποτε άσχημες συμπεριφορές και δεν κρατούσα κακία μέσα μου.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Όμως, με την πάροδο του χρόνου διαπίστωσα ότι η καλοσύνη δεν ταιριάζει σε άλλους τους ανθρώπους γιατί στο δρόμο μου συνάντησα άσχημες και όμορφες συμπεριφορές. Και πάλι δικαιολογούσα για τις ανάρμοστες πράξεις και κυρίως για αυτούς που πίσω από τη πλάτη μου έλεγαν διάφορα στο στιλ του αστείου και λόγου της συζήτησης. Προσωπικά, δεν ήμουν άμοιρη των ευθυνών μου γιατί δεν ήταν λίγες οι φορές που εγώ ξεστόμισα λόγια άσχημα για κάποια πρόσωπα που δεν γνώριζα προσωπικά αλλά πίστευα τους λεγόμενους «φίλους» μου. Όμως, αυτό δεν με πειράζει γιατί συνειδητοποίησα ότι οι «φίλοι» μου τελικά είχα τα δικά τους κολλήματα με συγκεκριμένα πρόσωπα λόγω των καταστάσεων που τους έφεραν σε κάποια θέση που ίσως δεν ήθελαν να είναι.
Πολλές φορές η αλήθεια που ξεστόμισα, η δική μου αλήθεια σύμφωνα με το σκεπτικό μου δεν άρεσε και κάποια άτομα έφυγαν από κοντά μου με μια δικαιολογία φτηνή, του τύπου «δεν θέλω να μιλήσω γιατί δεν υπάρχει λόγος»…Και όμως όταν έχεις οποιανδήποτε σχέση με ένα καρδιακό σου φίλο, που δυστυχώς εσύ στο τέλος της ημέρας πίστευες, τότε οι οποιανδήποτε δικαιολογίες πρέπει να λεχθούν. Εάν δεν λεχθούν τότε αυτό που είχες με κάποιο άτομο ήταν απλά περιστασιακό και της στιγμής.
Στα πενήντα και κάτι εξακολουθώ να συγχωρώ, να εκτιμώ και να δικαιολογώ, όμως σε έναν βαθμό. Έμαθα να έχω περισσότερη υπομονή με άτομα που η συμπεριφορά τους δεν μου ταιριάζει, να απαντώ με καλύτερες λέξεις αυτούς που προσβάλλουν την νοημοσύνη μου και να αγνοώ άτομα που ζουν μέσα σε ένα στερεότυπο κουτί και επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Άτομα που δεν εκτίμησαν τη φιλία, τη αγάπη αλλά και τα χρόνια της γνωριμίας μαζί τους. Που είχαν την δύναμη για να «κερδίσουν» κάτι κατηγόρησαν και έβαλαν κάποια άτομα να πάρουν την θέση τους, για να μου απαντήσουν. Που δεν είχαν το θάρρος να σταθούν απέναντι μου και να πουν τη αλήθεια. Γιατί, η αλήθεια πονάει αλλά είναι καλύτερα να λες την αλήθεια παρά να χλευάζεις τον άλλο για να κρύψεις τα οποιονδήποτε λάθη σου.
Κάπου διάβασα ότι οι πισώπλατες μαχαιριές από φίλους και συνεργάτες είναι ότι χειρότερο. Ότι όταν ο άλλος «πέσει» ψυχολογικά δεν χρειάζεται να τον κοροϊδεύεις αλλά να του δίνεις θάρρος και δύναμη να συνεχίσει. Μια αυτοκριτική χρειάζεται να γίνεται από όλους. Ο σωστός και ειλικρινής άνθρωπος μπορεί να βρει τα λάθη του εάν θέλει και να μην είναι εγωιστής και χειριστικός.
Στην τελική αυτό που κατάλαβα στα πενήντα και κάτι είναι ότι η ζωή είναι ωραία για να είναι μίζερη, τοξική..ότι είναι ωραία με τα λάθη της, τις παραλείψεις, τους δήθεν, τους υποκριτές, και όλους αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους για τους δικούς τους λόγους ανωτέρους να υποβιβάζουν τους άλλους και να τους κατακρίνουν χωρίς να βλέπουν τον εαυτό τους στο καθρέφτη και έστω για μια στιγμή να διερωτηθούν «τι λάθος έκανα;». Πόσοι όμως από εμάς μπορούμε να ζητήσουμε συγγνώμη από άτομα που άθελα ή ηθελημένα πληγώσαμε;
