Από μικρό παιδί άκουγα τη Μαρινέλλα, ακόμα κι αν δεν ήταν «της μόδας» για τη δική μου γενιά. Τότε που οι έφηβοι κυνηγούσαν τα hits της εποχής, εγώ σιγοτραγουδούσα τραγούδια που έμοιαζαν να έρχονται από αλλού — πιο βαθιά, πιο αληθινά.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Κάπου στα δέκα μου κατάλαβα πως αυτά τα τραγούδια δεν ήταν τυχαία. Ήταν εκείνα που τραγουδούσε και η μητέρα μου. Διαλεγμένα, επιλεκτικά — όπως ακριβώς ήταν και η ίδια η ερμηνεύτρια. Αργότερα, όταν μπήκα στον χώρο της δημοσιογραφίας, ήθελα πολύ να της πάρω μια συνέντευξη. Και έφτασα κοντά. Την γνώρισα σε μια διάσκεψη στην Κύπρο, την πλησίασα, της μίλησα. Με κοίταξε με ευγένεια και μου είπε πως δεν είχε χρόνο — «ίσως μια άλλη φορά». Μια άλλη φορά που τελικά δεν ήρθε ποτέ.
Δεν ήμουν από εκείνες που την ακολουθούσαν παντού. Την είδα ζωντανά επί σκηνής μόνο δύο φορές. Και όμως, δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή. Γιατί η Μαρινέλλα ήταν πάντα εκεί — στις λύπες και στις χαρές μου, στους έρωτες και στις σιωπές μου. Περισσότερο από καλλιτέχνιδα, ήταν για μένα μια ανάμνηση, μια μορφή γνώριμη. Κάτι σχεδόν… μαγικό. Ίσως γιατί μου θύμιζε τη μητέρα μου που τραγουδούσε τις επιτυχίες της.
Πολλοί με κορόιδευαν. «Δεν είναι για την ηλικία σου αυτά τα τραγούδια», μου έλεγαν. «Είναι παλιά». Μα για μένα δεν ήταν ποτέ παλιά. Ήταν διαχρονικά. Ποιοτικά. Αληθινά. Από αυτά που δεν ξεθωριάζουν, δεν ξεπερνιούνται, δεν αντικαθίστανται.
Την είχα πάντα στο μυαλό μου ως την απόλυτη κυρία του ελληνικού πενταγράμμου. Μια γυναίκα που δεν λύγισε ποτέ μπροστά στις τάσεις, που δεν άλλαξε για να ταιριάξει με την εποχή. Έμεινε πιστή στον εαυτό της — και αυτό ήταν το πιο μεγάλο της «hit». Αυτό ήταν που την έκανε να ξεχωρίζει.
Και κάπου εκεί, καταλαβαίνεις… δεν είναι θέμα ηλικίας. Είναι θέμα ψυχής. Στα 87 της, όλοι οφείλουν να της βγάλουν το καπέλο. Για τη δύναμη, το σθένος, τη διαδρομή. Για όλα όσα έδωσε χωρίς να ζητήσει τίποτα πίσω. Ό,τι και να γράψεις για τη Μαρινέλλα, είναι λίγο. Πολύ λίγο. Γιατί πώς να χωρέσεις μια ολόκληρη εποχή σε λέξεις; Τι τραγούδι να θυμηθείς και ποιο να αφήσεις; Όλα κουβαλούν κάτι. Όλα έχουν μια ιστορία.
Ίσως τελικά να ήταν γραφτό… να μείνει για πάντα εκεί που ανήκε. Πάνω στη σκηνή. Στο φως. Στη μνήμη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
