Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν ήσυχα στη ζωή σου. Μοιάζουν με λουλούδια – όμορφοι, τρυφεροί, ευαίσθητοι. Κι εσύ, επειδή έτσι έχεις μάθει να αγαπάς, τους δίνεις χώρο. Να απλωθούν. Να ανθίσουν. Να πάρουν φως από εσένα.Χωρίς ανταλλάγματα. Χωρίς εγωισμούς. Απλώς, δίνεις. Αγάπη, στήριξη, πίστη. Γιατί έτσι είσαι.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Μόνο που, καμιά φορά, το πιο όμορφο λουλούδι της καρδιάς σου… ξεριζώνεται. Όχι επειδή ξεράθηκε. Όχι επειδή δεν άντεξε. Αλλά γιατί δίπλα του φύτρωσε κάτι άλλο. Κάτι που δεν ήταν καν λουλούδι. Ένα φυτό που ζηλεύει. Την εμφάνισή σου, το χαρακτήρα σου, την καλοσύνη σου και τη μυρωδιά σου. Την εμπιστοσύνη που έδωσες σε κάποιον άλλο. Και προσπαθεί να σε σκιάσει. Να σε ξεριζώσει. Να σε μαράνει, επειδή δεν αντέχει να βλέπει το φως σου.
Στην αρχή τα καταφέρνει. Σε κάνει να αμφισβητείς τον εαυτό σου. Τη δική σου αξία. Τη μυρωδιά σου. Αναρωτιέσαι αν άξιζε καν να ανθίσεις. Αλλά… Έρχεται εκείνη η στιγμή. Εκείνη η μικρή εσωτερική αναλαμπή που σου θυμίζει ποιος είσαι στ’ αλήθεια: Το άνθος που αντέχει στους ανέμους. Το χρώμα που δεν ξεθωριάζει. Η ψυχή που δεν λυγίζει. Και τότε, ξαναλάμπεις. Όχι για να αποδείξεις κάτι σε κανέναν.
Αλλά γιατί έτσι γεννήθηκες: Να ανθίζεις. Ακόμα και μέσα από τους ανέμους, το κρύο και τη ζέστη.
Και το φυτό που προσπάθησε να σε ρίξει; Ξέρει, κατά βάθος, ότι η ρίζα σου δεν μαραίνεται εύκολα. Γιατί μέσα σου πιστεύεις ακόμη στην καλοσύνη, στην αυθεντικότητα, στην ύπαρξη άλλων «λουλουδιών» – που δεν σε αγκαλιάζουν, δεν έχουν ενσυναίσθηση. Στην τελική, ο ήλιος θα δώσει την πνοή, μπορεί για λίγο να κρυφτεί, αλλά δεν σταματά ποτέ να ανατέλλει. Και εσύ… δεν σταματάς ποτέ να ανθίζεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
