Το άσπρο δεν γίνεται γκρίζο, ούτε το μαύρο άσπρο. Και όταν όλα μοιάζουν γκρίζα τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να προχωρήσεις. Εκεί που πραγματικά θέλεις και επιθυμείς. Δεν μπορείς να μείνεις πίσω, παρά μόνο να προχωρήσεις παρακάτω. Κι’ εάν ο άλλος που κάποτε ήταν στο πλάι σου με διάφορες υπεκφυγές και δικαιολογίες άτοπες δεν θέλει να είναι μαζί σου, άστο να φύγει αφού θεωρεί ότι θα είναι καλύτερη η ζωή του, χωρίς εσένα.
Είναι όπως τις παιδικές ιστορίες που διηγούμαστε σε ένα μικρό παιδί και το τέλος πρέπει να έχει πάντοτε ένα ευτυχισμένο τέλος ώστε να μην πληγώσουμε τα συναισθήματα του. Είναι όπως ένα χαμόγελο πρωινό, μια καλημέρα ή ένα καληνύχτα που λέγεται γιατί το νοιώθουμε για τον άλλο. Ένα καλημέρα που θα απευθύνεται μόνο σε σένα όχι δεξιά και αριστερά.
Και έτσι, κάπως προχωράμε παρακάτω. Με ενθάρρυνση από αυτούς που αγαπάμε και πολλές φορές από αυτούς που δεν ξέραμε ποτέ ότι είναι κάπου εδώ τριγύρω κοντά μας. Και εάν καμιά φορά σκεφτόμαστε αρνητικά δεν είναι επειδή το θέλουμε, αλλά επειδή βλέπουμε και ακούμε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Και δεν μας αρέσει που μας κοροϊδεύουν πίσω από την πλάτη μας ούτε όταν προσπαθούν να μας μειώσουν. Γιατί, αυτός που δεν μιλά δεν σημαίνει ότι δεν ξέρει, απλά δεν θέλει πλέον να ασχοληθεί μαζί σου και με όλα αυτά που τον πληγώνουν.
