Μπορεί να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε, αλλά η αλήθεια είναι πικρή, οι νέοι μας είναι οι πιο δυστυχισμένοι στην Ευρώπη. Και πώς να μην είναι, όταν τα πρότυπά τους προέρχονται πια από διάφορα «σούργελα» του διαδικτύου (όχι όλοι μη κατηγορηθώ), όταν το μάθημα που τους δίνουμε –άθελά μας ή μη– είναι πώς να ξεγελούν τους γύρω τους για να επιβιώσουν; Αν κοροϊδεύουμε τον ηθικό, τον τίμιο, τον άνθρωπο με ενσυναίσθηση, τότε πραγματικά έχουμε ξεφύγει. Γιατί σε μια κοινωνία που η αξία μετριέται σε ακόλουθους, η αληθινή ευτυχία γίνεται είδος προς εξαφάνιση.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Το επιβεβαιώνει και η πρόσφατη πανευρωπαϊκή έρευνα ESS (2023/24), σύμφωνα με την οποία οι Κύπριοι νέοι, ηλικίας 15 έως 34 ετών, δηλώνουν το χαμηλότερο επίπεδο ευτυχίας ανάμεσα σε 24 χώρες της Ευρώπης, με βαθμολογία μόλις 7 στα 10. Στο ίδιο μήκος κύματος και η Ελλάδα (7,2) μαζί με την Ιταλία (7,4), αποτυπώνοντας ένα κοινό ευρωπαϊκό φαινόμενο οι νέοι νιώθουν εγκλωβισμένοι. Οι λόγοι; Στεγαστικά προβλήματα, εργασιακή ανασφάλεια, χαμηλοί μισθοί, ακριβή ζωή, αλλά κυρίως — και εδώ είναι το πιο ανησυχητικό — η απουσία ελπίδας. Και δεν φταίει μόνο η πολιτεία. Ίσως να φταίμε κι εμείς οι ίδιοι, οι γονείς, οι μεγάλοι, που με τα ψυχολογικά και οικονομικά μας βάρη, με τη μόνιμη γκρίνια και την έλλειψη πίστης, τους μεταφέραμε τον φόβο και την απαισιοδοξία σαν οικογενειακή παράδοση.
«Και φυσικά, ευελπιστώ ότι αυτή η έρευνα θα είναι πιο αξιόπιστη από εκείνη που έλεγε ότι ο μέσος πολίτης στην Κύπρο παίρνει 2.500 ευρώ το μήνα, γιατί αλλιώς φαίνεται καθαρά ότι «φάσκω και αντιφάσκω»
Ζούμε σε μια εποχή που έχει καταργήσει την ενσυναίσθηση, την τιμιότητα, τον σεβασμό – αξίες που κάποτε ήταν αυτονόητες και τώρα θεωρούνται «παλιομοδίτικες». Τα παιδιά μας πηγαίνουν στα σχολεία και αντί να βλέπουν ανθρώπους που εμπνέουν, συχνά βλέπουν καθηγητές που ενδιαφέρονται περισσότερο για την εικόνα τους στα social media παρά για την ψυχή των μαθητών. Όχι, δεν είναι όλοι έτσι – υπάρχουν εκπαιδευτικοί που παλεύουν με μεράκι και ανθρωπιά – αλλά η τάση υπάρχει και πληγώνει. Πώς να μην είναι δυστυχισμένα τα παιδιά όταν μεγαλώνουν σε έναν κόσμο που τα μαθαίνει ότι αξίζουν μόνο αν φαίνονται;
Όταν δεν τους δίνουμε εφόδια να αγνοούν την τοξικότητα του διαδικτύου και τα μεγαλώνουμε με πρότυπα βασισμένα στην εμφάνιση και στην επιβεβαίωση; Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί γίνονται απαιτητικοί, εγωιστές ή αδιάφοροι. Όλα, τελικά, είναι θέμα παιδείας – όχι εκείνης των βιβλίων, αλλά της καρδιάς. Όταν ένα παιδί πηγαίνει σχολείο και κάνει bullying γιατί πιστεύει ότι είναι ανώτερο, όταν για να παίξει τον «μάγκα» δοκιμάζει ναρκωτικά, όταν απορρίπτει τους άλλους με βάση την οικονομική τους κατάσταση, τότε η κοινωνία έχει ήδη χάσει το παιχνίδι. Εμείς τους μαθαίνουμε τι να θαυμάζουν, εμείς τους δείχνουμε τι αξίζει. Και όταν τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε σπίτια όπου η καλοσύνη θεωρείται αδυναμία και η ευγένεια «χαζομάρα», τότε πώς περιμένουμε να είναι ευτυχισμένα;
Και όταν τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε σπίτια όπου η καλοσύνη θεωρείται αδυναμία και η ευγένεια «χαζομάρα», τότε πώς περιμένουμε να είναι ευτυχισμένα;
Κάποτε μεγαλώναμε με αρχές, με μέτρο, με σεβασμό. Σήμερα τα έχουμε σχεδόν διαγράψει από το λεξιλόγιο μας. Και όμως, εκεί κρύβεται η λύση. Αν θέλουμε τα παιδιά μας να χαμογελάσουν πραγματικά, πρέπει πρώτα να τους δείξουμε έναν κόσμο που αξίζει να χαμογελάς μέσα του. Οι στατιστικές απλώς μας κουνάνε το δάχτυλο. Η ουσία είναι να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας. Μόνο τότε, ίσως, τα ποσοστά ευτυχίας των νέων μας ν’ αρχίσουν ν’ ανεβαίνουν.
Άλλωστε, το επιβεβαιώνει η πρόσφατη πανευρωπαϊκή έρευνα ESS (2023/24), σύμφωνα με την οποία οι Κύπριοι νέοι, ηλικίας 15 έως 34 ετών, δηλώνουν το χαμηλότερο επίπεδο ευτυχίας ανάμεσα σε 24 χώρες της Ευρώπης, με βαθμολογία μόλις 7 στα 10.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
