Η κατάρρευση οικοδομής στη Γερμασόγεια δεν άφησε μόνο πίσω της θλίψη και ερωτήματα, αλλά και μια έντονη ανάγκη για ξεκάθαρες απαντήσεις γύρω από το ποιος κάνει τι όταν ένα κτίριο μετατρέπεται σε απειλή.
Από τον Απρίλιο του 2025, την ευθύνη για τις επικίνδυνες οικοδομές έχουν οι Επαρχιακοί Οργανισμοί Αυτοδιοίκησης (ΕΟΑ). Πρόκειται για έναν ρόλο κρίσιμο, που στην πράξη σημαίνει ότι οι οργανισμοί αυτοί καλούνται να εντοπίζουν έγκαιρα τα προβλήματα πριν εξελιχθούν σε τραγωδία. Πρώτο και βασικό τους καθήκον είναι οι επιθεωρήσεις. Είτε μετά από καταγγελίες είτε αυτεπάγγελτα, οι ΕΟΑ οφείλουν να ελέγχουν κτίρια που παρουσιάζουν φθορές ή υπάρχουν ενδείξεις ότι είναι επικίνδυνα. Η αξιολόγηση δεν είναι τυπική διαδικασία — καθορίζει αν ένα κτίριο μπορεί να συνεχίσει να χρησιμοποιείται ή αν πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα.
Σύμφωνα με τον ΕΟΑ Λεμεσού, στην επαρχία έχουν καταγραφεί περίπου 780 επικίνδυνες οικοδομές, εκ των οποίων οι 80 θεωρούνται υψηλού κινδύνου, με ορατό ενδεχόμενο κατάρρευσης.
Αν διαπιστωθεί πρόβλημα, οι οργανισμοί έχουν υποχρέωση να ενημερώσουν τους ιδιοκτήτες και να τους καλέσουν να προχωρήσουν σε διορθωτικές ενέργειες. Σε περιπτώσεις όμως που ο κίνδυνος είναι άμεσος, δεν αρκεί μια προειδοποίηση. Οι ΕΟΑ πρέπει να προχωρούν σε πρακτικά μέτρα προστασίας, όπως η περίφραξη του χώρου ή η τοποθέτηση προειδοποιητικών πινακίδων, ώστε να μην τίθεται σε κίνδυνο το κοινό.
Το πιο δύσκολο κομμάτι προκύπτει στις περιπτώσεις όπου το κτίριο κατοικείται. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν μπορούν να προχωρήσουν σε εκκένωση με απλή διοικητική απόφαση, αλλά οφείλουν να εξασφαλίσουν δικαστικό διάταγμα. Έτσι, ακόμη και όταν διαπιστώνεται ξεκάθαρη επικινδυνότητα, οι διαδικασίες καθυστερούν και δημιουργούν ένα κρίσιμο χρονικό κενό.Παράλληλα, οι ΕΟΑ δεν περιορίζονται στην αρχική παρέμβαση. Παρακολουθούν συστηματικά αν οι ιδιοκτήτες συμμορφώνονται με τις οδηγίες που έχουν δοθεί και παρεμβαίνουν όπου διαπιστώνουν παραλείψεις.
Την ίδια ώρα, στη Λευκωσία καταγράφονται 1.466 προβληματικές οικοδομές, ωστόσο μόνο τέσσερις βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, δείχνει ότι οι υποχρεώσεις αυτές δεν είναι πάντα εύκολο να υλοποιηθούν με την ταχύτητα που απαιτούν οι συνθήκες. Νομικές διαδικασίες, ελλείψεις σε προσωπικό και καθυστερήσεις σε επίπεδο αποφάσεων επηρεάζουν την αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεων. Παρά τις δυσκολίες, το ζητούμενο παραμένει σαφές, οι ΕΟΑ καλούνται να λειτουργήσουν προληπτικά και όχι εκ των υστέρων. Γιατί όταν ένα κτίριο καταρρεύσει, κάθε καθυστέρηση παύει να είναι απλώς διοικητικό ζήτημα — γίνεται ανθρώπινη απώλεια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
