Η Γωγώ Μαστροκώστα δεν ήταν απλώς ένα όμορφο και αναγνωρίσιμο πρόσωπο της τηλεόρασης και της κοσμικής ζωής. Για όσους την γνώρισαν πραγματικά, ήταν ένας άνθρωπος ζεστός, αυθεντικός και βαθιά ανθρώπινος.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Την γνώρισα πριν από αρκετά χρόνια, όταν είχε έρθει στην Κύπρο για τα Βραβεία Madame Figaro. Θυμάμαι ακόμη την πρώτη μας συνάντηση. Εκεί που πολλοί άνθρωποι της δημοσιότητας κρατούσαν αποστάσεις ή ένα ύφος ανωτερότητας, η Γωγώ μιλούσε με απλότητα, με χιούμορ και μια οικειότητα που σε έκανε να νιώθεις άνετα από το πρώτο λεπτό. Δεν είχε έπαρση. Δεν προσπαθούσε να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Ήταν απλώς ο εαυτός της. Και αυτό ήταν ίσως το πιο σπάνιο χαρακτηριστικό της.
Τα χρόνια πέρασαν, όμως η επαφή μας συνεχίστηκε αργότερα λόγω της κουμπάρας της, της Στάλω Ηλία. Μετά τον γάμο της με τον Τραϊανό Δέλλα, οι επισκέψεις της στην Κύπρο έγιναν πιο συχνές και έτσι βρεθήκαμε αρκετές φορές ξανά. Ιδιαίτερα την περίοδο που μαζί με τη Στάλω είχαν δημιουργήσει τη δική τους εταιρεία με ρούχα. Τότε οι συζητήσεις μας είχαν αλλάξει. Από τη λάμψη της τηλεόρασης και της δουλειάς περάσαμε στις κουβέντες για την καθημερινότητα, για την κόρη της, για τη ζωή. Εκεί έβλεπες ακόμη περισσότερο τον πραγματικό άνθρωπο πίσω από τα φώτα.
Όταν έδωσε τη μεγάλη μάχη με τον καρκίνο του μαστού, ήξερα μέσα μου πως η Γωγώ θα σταθεί όρθια. Και στάθηκε. Πάλεψε με αξιοπρέπεια, δύναμη και πείσμα. Δεν άφησε ποτέ τον πόνο να της κλέψει τη θηλυκότητα, το χαμόγελο και την ανθρωπιά της. Ήταν μαχήτρια. Από εκείνες τις γυναίκες που κουβαλούν τις πληγές τους αθόρυβα και συνεχίζουν.
Τα τελευταία χρόνια χαθήκαμε λόγω της ζωής και των υποχρεώσεων. Όμως πάντα αναρωτιόμουν τι κάνει αυτή η ψυχή. Άκουγα ειδήσεις, διάβαζα τίτλους, άλλους τους πίστευα και άλλους όχι. Γιατί γνωρίζω πολύ καλά πως πολλές φορές εμείς οι δημοσιογράφοι κυνηγούμε τον εντυπωσιασμό χωρίς να σκεφτόμαστε τον άνθρωπο πίσω από την είδηση.
Γιατί γνωρίζω πολύ καλά πως πολλές φορές εμείς οι δημοσιογράφοι κυνηγούμε τον εντυπωσιασμό χωρίς να σκεφτόμαστε τον άνθρωπο πίσω από την είδηση.
Αυτή τη φορά όμως ένιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Και όταν έμαθα πως νοσηλευόταν, δεν ήθελα να γράψω πηγαίους τίτλους, μάχες και δραματικές λεπτομέρειες. Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή είναι πιο ανθρώπινη από τις λέξεις. Και πάνω απ’ όλα υπάρχει μια κόρη, η Βικτώρια και ο Τραιανός που σήμερα καλούνται να διαχειριστούν την απώλεια της, με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Και αυτό πρέπει όλοι να το σεβαστούμε.
Η Γωγώ ήταν μια γυναίκα που αρκετοί πίστευαν ότι ήξεραν αλλά χωρίς να την γνωρίζουν πραγματικά. Εγώ γνώρισα έναν άνθρωπο γλυκό, δυνατό, ευγενικό, χωρίς κομπλεξισμούς και χωρίς ψεύτικες συμπεριφορές. Μια γυναίκα που ήξερε να επιβιώνει, να αγαπά και να προχωρά, ακόμη κι όταν η ζωή την δοκίμαζε σκληρά.
Σήμερα η σκέψη ταξιδεύει στο Μεσολόγγι, εκεί όπου θα γίνει το τελευταίο της αντίο. Εκεί κοντά στο Ευηνοχώρι Αιτωλοακαρνανίας, στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε πριν την κερδίσει η Αθήνα, τα φώτα και η τηλεόραση. Ίσως τελικά όλοι οι άνθρωποι επιστρέφουν εκεί όπου άρχισαν όλα.
Καλό ταξίδι Γωγώ.
Και ευχαριστώ για την καλοσύνη, την αλήθεια και την αξιοπρέπεια που κουβαλούσες πάντα μέσα σου.
Η ανακοίνωση του ΓΝΑ «Ευαγγελισμός» ήταν λιτή, όμως πίσω από τις λίγες λέξεις κρυβόταν ένας μεγάλος αγώνας ζωής:
«Σήμερα, 25/05/2026 και κατά τις πρώτες πρωινές ώρες, στο Νοσοκομείο ΓΝΑ “Ευαγγελισμός”, απεβίωσε η Γεωργία Μαστροκώστα μετά από πολυετή μάχη και παρά τις προσπάθειες των θεραπόντων ιατρών. Εκφράζουμε τα ειλικρινή συλλυπητήριά μας στους οικείους της».
