Βαθιά συγκίνηση πλημμύρισε την αίθουσα της Δημοσιογραφικής Εστίας, όπου πολίτες συγκεντρώθηκαν για να ακούσουν και να σταθούν δίπλα σε γυναίκες που η ζωή τις έφερε αντιμέτωπες με το πιο σκληρό πρόσωπό της. Τρεις μητέρες που έχασαν τα παιδιά τους άδικα και δύο ακόμη που βίωσαν τη δίνη του πολέμου μίλησαν με λόγια που άγγιξαν κάθε παρευρισκόμενο.
Γυναίκες της καθημερινότητας, που μέχρι χθες ζούσαν μια συνηθισμένη ζωή, βρέθηκαν ξαφνικά να δίνουν τον δικό τους αγώνα για δικαίωση, κουβαλώντας ένα βάρος που δεν περιγράφεται με λέξεις.Η εκδήλωση ξεκίνησε με ένα λεπτό σιγής για τα παιδιά που χάθηκαν τόσο άδικα. Για όλα εκείνα τα παιδιά που χάθηκαν, αφήνοντας ανοιχτό τον πόνο και την αγωνία που δεν σβήνει ποτέ. Η σιωπή στην αίθουσα ήταν πολλές φορές πιο δυνατή από κάθε ομιλία, καθώς οι προσωπικές μαρτυρίες ανέδειξαν τον πόνο, αλλά και τη δύναμη ψυχής που απαιτείται για να συνεχίσουν. Με αξιοπρέπεια και επιμονή, οι ίδιες δηλώνουν αποφασισμένες να μην αφήσουν τις ιστορίες των παιδιών τους να ξεχαστούν.
Αυτό που προκάλεσε τεράστια συγκίνηση ήταν το τέλος της εκδήλωσης, όταν η διοργανώτρια Μαρία Χριστίνα Μπακλαβά ζήτησε από τους παρευρισκομένους να ενώσουν τα χέρια σχηματίζοντας έναν κύκλο. Με αυτή την κίνηση, έστειλε ένα μήνυμα ενότητας ότι όλοι μαζί, με μία φωνή, μπορούμε να διεκδικήσουμε δικαιοσύνη, διαφάνεια και αγάπη.
Οι Ανδριάνα Νικολάου, Μαρία Καρυστιανού και Χαρίτα Μάντολες, μαζί με δύο γυναίκες από τη Συρία και την Ουκρανία, μοιράστηκαν ιστορίες που αγγίζουν την καρδιά της ανθρωπιάς. Ιστορίες για παιδιά που χάθηκαν και συνεχίζουν να χάνονται μέσα στη δίνη του πολέμου, για συμφέροντα που δεν αγγίζουν τον απλό πολίτη, τη μάνα και τον πατέρα. Στην εκδήλωση συμμετείχαν επίσης και άλλες μητέρες, οι οποίες μίλησαν μέσω του βίντεο-wall, από την Ρωσία, την Ουκρανία, τη Σιέρα Λεόνε και αλλού μεταφέροντας τις δικές τους εμπειρίες και δείχνοντας τι σημαίνει η απώλεια ενός παιδιού για κάθε μάνα.
Τα μηνύματα που ακούστηκαν ήταν σαφή και ρεαλιστικά ότι πρέπει να συνεχίσουμε να έχουμε φωνή, να ξεπερνάμε το φόβο μας και να εκφραζόμαστε για όσα μας πονάνε και μας ενοχλούν. Γιατί η «Φωνή της Μητέρας» αφήνει σημάδι για πάντα – και μέσα από αυτήν μαθαίνουμε τι σημαίνει θάρρος, ανθρωπιά και πίστη στη ζωή.
Η Μαρία Καρυστιανού, με την πρώτη της επίσκεψη στην Κύπρο, δεν ήρθε απλώς ως επισκέπτρια — ήρθε ως μάνα που κουβαλά πόνο, αλλά και μια δύναμη που δύσκολα περιγράφεται. Ένα μήνυμα καρδιάς, βγαλμένο μέσα από στάχτες και απώλεια, θα παλέψει μέχρι το τέλος για τη δικαίωση της κόρης της, που χάθηκε άδικα στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Μια γυναίκα που ποτέ δεν φανταζόταν ότι η ζωή θα τη φέρει δίπλα σε άλλες μάνες, ενωμένες από τον ίδιο αβάσταχτο πόνο. Κι όμως, στάθηκε εκεί — όχι μόνο για να μοιραστεί τον δικό της αγώνα, αλλά και για να δώσει κουράγιο, να ενώσει φωνές, να αφουγκραστεί τον παλμό μιας κοινωνίας που επίσης ζητά απαντήσεις.
Δεν είναι πια «οποιαδήποτε μητέρα». Είναι μια μάνα-σύμβολο. Μια από τις πολλές που είδαν τα παιδιά τους να φεύγουν χωρίς λόγο, χωρίς προειδοποίηση — απλά γιατί βρέθηκαν σε ένα τρένο που δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του. Οι ευθύνες βαριές. Τα ερωτήματα ανοιχτά. Και τα στόματα, για καιρό, σιωπηλά. Όμως ούτε εκείνη ζητά εκδίκηση. Ζητά αυτό που κάθε κοινωνία οφείλει να δίνει — δικαιοσύνη. Γιατί όταν μια μάνα σηκώνεται και μιλά, δεν το κάνει μόνο για το παιδί της. Το κάνει για όλα τα παιδιά. Και κάπου εκεί, ο αγώνας παύει να είναι προσωπικός — γίνεται υπόθεση όλων μας.
Η Ανδριάνα Νικολάου εδώ και είκοσι χρόνια δίνει έναν αγώνα που δεν χωρά σε λέξεις. Έναν άνισο αγώνα, γεμάτο σιωπές, αναπάντητα ερωτήματα και μια αλήθεια που μοιάζει να κρύβεται πεισματικά πίσω από κλειστές πόρτες. Για εκείνη, ο Θανάσης Νικολάου δεν ήταν ποτέ «αυτοχείρας». Ήταν το παιδί της — ένα παιδί που άφησε τη ζωή του στην Αυστραλία για να υπηρετήσει την πατρίδα που αγαπούσε, και που, όπως πιστεύει ακράδαντα, έπεσε θύμα εγκληματικής πράξης.
Είκοσι χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή για μια μάνα που περιμένει δικαίωση. Κι όμως, η υπόθεση παραμένει ένα ανοιχτό τραύμα. Μαρτυρίες που λέγεται ότι υπάρχουν, φωνές που ποτέ δεν ακούστηκαν, και μια κοινωνία που γνωρίζει — αλλά δεν άκουσε ποτέ την πλήρη αλήθεια. Η παρουσία της σε εκδήλωση, μαζί με τον σύζυγο και την κόρη της, δεν είχε στόχο εκδίκηση ή τιμωρία. Ζήτησε κάτι πολύ πιο απλό — και ταυτόχρονα τόσο δύσκολο η αλήθεια να λάμψει. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν πρόκειται για πολιτική, ούτε για ευθύνες που μετακυλίονται. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που χάθηκε και για μια οικογένεια που δεν σταμάτησε ποτέ να ζητά το αυτονόητο δικαιοσύνη. Κι όσο αυτή η αλήθεια παραμένει στο σκοτάδι, ο αγώνας της δεν τελειώνει. Κάποιες υποθέσεις δεν ξεχνιούνται — απλά περιμένουν τη στιγμή που κάποιος θα βρει το θάρρος να μιλήσει.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στη Ένωση Συντακτών Κύπρου, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα για ανάγκη στήριξης, δικαιοσύνης και ανθρωπιάς.
Από την εκδήλωση φυσικά δεν έλειπε η Χαρίτα Μάντολες, μια γυναίκα–σύμβολο της κυπριακής τραγωδίας του 1974. Ήταν μόλις 27 ετών με δύο παιδιά, όταν είδε μπροστά στα μάτια της να σκοτώνονται ο σύζυγός της, ο πατέρας της, οι δύο γαμπροί της, ο θείος και ο νονός της, ο ξάδελφός της, καθώς και άλλα έξι άτομα.
Όλες οι μητέρες, είτε επί σκηνής είτε μέσα από την πρωτοβουλία «Η Φωνή της Μητέρας», μετέφεραν τον δικό τους Γολγοθά. Τη μάνα που έχασε το παιδί της, που συνεχίζει να παλεύει για δικαίωση, και που κάποιοι στέρησαν από τη ζωή, χωρίζοντας για πάντα μια μητέρα από το παιδί της.
«Η Φωνή της Μητέρας», με ομιλήτριες από διαφορετικά κράτη, αναδεικνύει τη δύναμη της μητρικής αγάπης, της φωνής, της υπευθυνότητας και της ελπίδας. Η συνάντηση αυτή δημιουργεί μια εστία γόνιμου διαλόγου, όπου μητέρες από διαφορετικές χώρες με κοινή τραγική εμπειρία απώλειας των παιδιών τους δίνουν τη δική τους προσωπική μαρτυρία και αναδεικνύουν τη μητρική αγάπη και φροντίδα ως κοινή στάση ζωής. Μια στάση που χαρίζει συμφιλίωση, αλληλοκατανόηση, δικαιοσύνη και ειρηνική συνύπαρξη σε πολίτες όλου του κόσμου.
Η πρωτοβουλία δεν αφορά μόνο απώλειες από πολέμους και συγκρούσεις, αλλά και εκείνες που συνδέονται με κοινωνική αδιαφορία, εγκληματική δράση ιθυνόντων, θεσμικές παραλείψεις και τραγωδίες που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Μέσα από την εμπειρία της απώλειας, οι μητέρες μετατρέπουν τον πόνο και τη μνήμη σε δύναμη που διεκδικεί δικαιοσύνη, λογοδοσία και ειρήνη.
Η σημερινή εκδήλωση υπενθύμισε πως πίσω από κάθε αριθμό και κάθε είδηση υπάρχουν άνθρωποι. Και κάποιες φορές, η πραγματικότητα ξεπερνά ακόμη και τις πιο σκληρές λέξεις.
Ιδιαίτερα συγκινημένη ήταν η Μαρία Ιωάννου, η οποία συντόνιζε τη σημερινή εκδήλωση, μεταφέροντας με ευαισθησία κάθε συναίσθημα και κάθε ιστορία των μητέρων που βρέθηκαν στο βήμα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
