Έτυχε να τον γνωρίσω τυχαία σε μια περιήγηση μου στα κοινωνικά δίκτυα και μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που έγραφε για τον γολγοθά που περνά με τον γιο του, Λούκα ο οποίος τον τελευταίο χρόνο παλεύει με τον καρκίνο. Δεν ήξερα προσωπικά τον πατέρα του Λουκά, Ανδρέα ούτε την μητέρα του Γεωργία, όμως για κάποιο λόγο μου κίνησε το ενδιαφέρον να τους «γνωρίσω» ακόμη περισσότερο.
Είναι ένα ζευγάρι που δίνει ότι μπορεί στο 10χρονο παιδί τους, ακόμη και την ψυχή τους, ώστε ο μικρούλης να μπορέσει να σταθεί και πάλι στα πόδια του. Αξιοπρεπείς, αισιόδοξοι, αποφασιστικοί έχοντας πίστη ότι το παιδί τους θα ξεπεράσει το θέμα του, πιστεύω ακράδαντα ότι θα το πετύχει χωρίς να ζω σε ένα ροζ συννεφάκι με όμορφα πλασμένες εικόνες. Γιατί ο μικρός Λούκας έχει πίστη και θέληση και θεωρώ ότι μπορεί να τα καταφέρει.
Όμως, υπάρχουν στιγμές που οι άνθρωποι γύρω μας βλέποντας μας στα μάτια τον άνθρωπο που αγαπούν περισσότερο από τη ζωή τους, λυγίζουν και εξωτερικεύουν το πόνο τους για αυτό που τους απασχολεί. Ο πατέρας του Λούκα, Ανδρέας είναι ένας δυνατός άνθρωπος, ο οποίος κρύβει πολύ πόνο όπως φυσικά και η σύζυγός του η οποία είναι το στήριγμα του και η ανάσα του. Μια από αυτές τις στιγμές έτυχε να ζήσω και πραγματικά ήταν συγκλονιστική…Βλέποντας με τα μάτια της ψυχής, το πατέρα του Λούκα, Ανδρέα διαπίστωσα ότι ο χρόνος για εκείνον μετράει αντίστροφα. Δεν έχει χάσει το θάρρος και την πίστη του αλλά προσπαθεί να κρατηθεί με νύχια και με δόντια για να μην δείξει ότι πονεί. Σε μια από τις τελευταίες του κουβέντες διαπίστωσα ότι έχει λυγίσει νιώθοντας ότι δεν έχει κάνει ότι μπορεί για να προστατεύσει το παιδί του.
Όμως, κάνει λάθος γιατί όταν ο μικρός Λούκας βιώνει όλη αυτή την περιπέτεια της υγείας του, οι γονείς του ήταν εκεί μαζί του προσπαθώντας να τον εμψυχώσουν όσο μπορούν. Γι’ αυτό, Ανδρέα μην λυγίσεις τώρα γιατί ο Λούκας σε χρειάζεται και ότι λόγια κι’ εάν σου πει είναι γιατί θεωρεί «κουρασμένος». Γι’ αυτό Ανδρέα και Γεωργία, ο Λούκας θα τα καταφέρει γιατί είναι δυνατός και έχει πίστη γιατί έχει δίπλα του δύο υπέροχους ανθρώπους, αλλά και όλους εμάς να τον στηρίζουμε με οποιονδήποτε τρόπο μπορούμε…Γιατί κάθε θετική σκέψη σε οτιδήποτε μας απασχολεί είναι μια προσευχή που θα αλλάξει τη ζωή σου… Και ναι, αγόρασε το παιχνίδι που σου ζήτησε σήμερα και πήγαινε «να χωθείς στην αγκαλιά του»…Γιατί, σήμερα είναι μια διαφορετική ημέρα από τις άλλες που πρέπει να δείξεις πυγμή και δύναμη για τον μικρούλη μαχητή της ζωής…
Και για αυτό το κείμενο που ανάρτησες, Ανδρέα έχεις απόλυτο δίκιο
«Γονείς, κρατήστε όσο πιο πολύ μπορείτε τα παιδιά στην αγκαλιά σας…..Περάστε χρόνο μαζί τους ,παίξτε μαζί τους, κοιμηθείτε μαζί τους…..Ο χρόνος κυλάει και ποτέ δεν θα είναι το ίδιο. Μεγαλώνουν τόσο γρήγορα και μένουν οι αναμνήσεις…..οι αναμνήσεις που θα μας συντροφεύουν στο μέλλον και ένα χαζό χαμόγελο θα κυριαρχεί το γερασμένο πλέον πρόσωπό μας».
