Ομολογώ πως, μέχρι να παρακολουθήσω το ντοκιμαντέρ «Κάτω από την Επιφάνεια» (Echoes of Beneath), γνώριζα ελάχιστα για τον Παραολυμπιονίκη κολύμβησης Αντώνη Τσαπατάκη. Είχα ακούσει το όνομά του, ήξερα ότι πρόκειται για έναν σπουδαίο αθλητή, όμως δεν γνώριζα την πραγματική του διαδρομή, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να σταθεί απέναντι στη ζωή.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Αποδεχόμενη την πρόσκληση του Evasma Foundation για την πρώτη προβολή του βραβευμένου ντοκιμαντέρ στη Λευκωσία, βρέθηκα στην αίθουσα του Cineplex με περιέργεια, αλλά και με την αίσθηση ότι επρόκειτο να γνωρίσω μια ιστορία διαφορετική από τις συνηθισμένες. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά της προβολής κατάλαβα ότι αυτό που θα έβλεπα δεν ήταν απλώς ένα αθλητικό ντοκιμαντέρ. Ήταν ένα βαθιά ανθρώπινο ταξίδι γεμάτο συναισθήματα, ερωτήματα και μαθήματα ζωής.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Τζούλια για το βίντεο
Ο σκηνοθέτης Βασίλης Μπαραχανός καταφέρνει να αποτυπώσει με ευαισθησία όχι μόνο τις μεγάλες αθλητικές επιτυχίες του Αντώνη Τσαπατάκη, αλλά κυρίως τον άνθρωπο πίσω από τα μετάλλια. Μέσα από αφηγήσεις, εικόνες και προσωπικές στιγμές, ο θεατής γνωρίζει ένα παιδί γεμάτο ενέργεια, ζωντάνια και πείσμα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η μητέρα του, δεν ήταν ποτέ ένα ήσυχο παιδί, αλλά ένα «ζιζάνιο» με την καλή έννοια, που έβαζε στόχους και προσπαθούσε πάντα να τους πετύχει.
Με την Χριστίνα Πελεκάνου
Το νερό ήταν από μικρή ηλικία το φυσικό του περιβάλλον. Η αγάπη του για την κολύμβηση ήταν δεδομένη και τίποτα δεν προμήνυε ότι η ζωή του θα άλλαζε δραματικά το 2006, όταν, σε ηλικία μόλις 18 ετών, ένα τροχαίο ατύχημα τον καθήλωσε σε αναπηρικό αμαξίδιο. Εκεί όπου για πολλούς ανθρώπους θα άρχιζε η παραίτηση, για τον Αντώνη ξεκινούσε ένας νέος αγώνας. Το ντοκιμαντέρ δεν επικεντρώνεται μόνο στην αναπηρία ή στις δυσκολίες που ακολούθησαν. Αντίθετα, αναδεικνύει τη δύναμη της επιλογής. Την επιλογή να συνεχίσεις, να πιστέψεις ξανά στον εαυτό σου και να μετατρέψεις τις δυσκολίες σε κίνητρο. Αυτή είναι ίσως και η μεγαλύτερη δύναμη της ιστορίας του.
Με την Γιώτα Ορφανίδου
Η πορεία του στον αθλητισμό αποτελεί από μόνη της πηγή έμπνευσης. Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012 και του Ρίο το 2016 βρέθηκε στην τέταρτη θέση, μια ανάσα από το βάθρο. Θα μπορούσε να απογοητευτεί. Δεν το έκανε. Συνέχισε να δουλεύει με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα. Στο Τόκιο το 2021 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μέτρα πρόσθιο SB4, ενώ στο Παρίσι ανέβηκε ακόμη ψηλότερα, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα. Η επιτυχία του δεν ήρθε τυχαία. Ήταν αποτέλεσμα επιμονής, υπομονής και αφοσίωσης σε έναν στόχο που αρνήθηκε να εγκαταλείψει.
Αυτό που κρατώ περισσότερο από το «Κάτω από την Επιφάνεια» δεν είναι τα μετάλλια ούτε οι διακρίσεις. Είναι η στάση ζωής του Αντώνη Τσαπατάκη. Η υπενθύμιση ότι πολλές φορές οι μεγαλύτεροι περιορισμοί βρίσκονται στο μυαλό μας και όχι στις πραγματικές μας δυνατότητες. Ότι ο άνθρωπος μπορεί να ξαναχτίσει τον εαυτό του ακόμη και όταν όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί.
Φεύγοντας από την αίθουσα, ένιωθα πως είχα παρακολουθήσει κάτι πολύ περισσότερο από μια ταινία. Είχα γνωρίσει μια ιστορία που σε κάνει να αναθεωρείς, να εκτιμάς διαφορετικά όσα θεωρείς δεδομένα και να βλέπεις τις δυσκολίες μέσα από μια άλλη οπτική. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μήνυμα του ίδιου του Αντώνη Τσαπατάκη, ένα μήνυμα που έμεινε χαραγμένο στο μυαλό μου μέχρι το τέλος της προβολής όταν υπάρχει θέληση, τίποτα δεν είναι αδύνατο. Εμείς οι ίδιοι είμαστε ο καθρέφτης του εαυτού μας και δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπουμε τα όνειρα και τους στόχους μας, όσο δύσκολος κι αν φαίνεται ο δρόμος για να τους πετύχουμε.
Με τον Γιώργο Παπαδόπουλο
Άλλωστε, ο Αντώνης δεν έφτασε στην κορυφή επειδή ήθελε να ανταγωνιστεί τους άλλους ή επειδή ζήλευε τις επιτυχίες τους. Τα κατάφερε γιατί πίστεψε βαθιά στον εαυτό του και στη δύναμη των ονείρων του. Η φιλοσοφία ζωής που τον διακρίνει βασίζεται στην πεποίθηση ότι κανείς δεν μπορεί να στερήσει από έναν άνθρωπο τα όνειρά του, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες που αντιμετωπίζει. Με πείσμα, αξιοπρέπεια και σκληρή δουλειά, απέδειξε ότι μπορεί να σταθεί στα δικά του πόδια, να χαράξει τη δική του πορεία και να προχωρήσει μπροστά χωρίς να εξαρτάται από κανέναν. Η μεγαλύτερη νίκη του, άλλωστε, δεν είναι τα μετάλλια, αλλά το γεγονός ότι κατάφερε να μετατρέψει τις δυσκολίες σε δύναμη και έμπνευση για χιλιάδες ανθρώπους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
