Έχω ένα σωρό απωθημένους ουρανούς για να εξερευνήσω. Να μάθω και να αναλύσω. Έχω ένα φορτωμένο μυαλό με χιλιάδες σκέψεις και θέματα που πρέπει να λύσω. Μπερδεμένα μέσα στο μυαλό μου προσπαθώ να ξεφύγω από αυτά που με ενοχλούν θεωρώντας ότι τα έχω καταφέρει. Να απέχω από αυτούς που δεν ήταν στο πλαϊ μου, όταν τους είχα ανάγκη αλλά ήταν κάπου αλλού.
Στην τελική έχω ζήσει αυτά που κάποτε θεωρούσα ότι ήταν απωθημένα. Αυτά τα μικρά θεματάκια που προβληματίζουν το μυαλό, γιατί και πώς …διαπιστώνοντας ότι τα πλείστα από αυτά τα απωθημένα και τις δουλειές που είχες αφήσει στην μέση έχουν γίνει. Και ψάχνεις να βρεις, εάν όντως έχει γίνει έτσι. Καταγραφείς σε ένα φύλλο χαρτί αυτά που σε ενόχλησαν και αυτά που δεν είχαν νόημα και στην τελική καμιά ουσία. Και προχωράς με νέους στόχους χωρίς τους ανθρώπους που κάποτε θεωρούσες “δικούς” σου. Δεν φεύγεις απλά απομακρύνεσαι σιγά –σιγά γιατί δεν θέλεις να ζεις με την τοξικότητα των άλλων, δεν θέλεις να βλέπεις να ακούς και να κάνεις τα ίδια λάθη.
Όχι γιατί δεν νοιάζεσαι, αλλά γιατί απλά δεν υπάρχει πλέον λόγος να περιστρέφεσαι γύρω από ένα «κόλλημα» που έχει ο άλλος και δεν λέει να ξεκολλήσει. Και αφήνεις πίσω σου αυτά που ενδεχομένως να άφησαν την σφραγίδα τους με οποιονδήποτε τρόπο και μαθαίνεις να προχωράς με αυτά που έχεις. Γιατί, ποτέ και τίποτε πλέον δεν μπορεί να αλλάξει τις καταστάσεις, φτάνει ο ίδιος να θέλεις να φύγεις από τα απωθημένα και τα «κολλήματα» σου.
