Τα κανάλια του Γκίθορν, στην Ολλανδία, άνοιξαν για να μεταφέρεται η τύρφη που έβγαζαν οι κάτοικοι από το έδαφος. Σήμερα περνούν ανάμεσα σε σπίτια, κήπους και ξύλινες γέφυρες, διατηρώντας στο κέντρο του χωριού μια καθημερινή σχέση με το νερό.
Ο οικισμός βρίσκεται στην επαρχία Οφεράισελ, κοντά στο εθνικό πάρκο Weerribben-Wieden. Η τύρφη, ένα υλικό από φυτικά υπολείμματα που συσσωρεύονται σε υγρό έδαφος, χρησιμοποιούνταν ως καύσιμο. Η εξόρυξή της άφησε πίσω λίμνες και υδάτινα περάσματα, τα οποία συνδέθηκαν μεταξύ τους.
Αυτή η πρακτική ανάγκη εξηγεί τη μορφή του παλιού πυρήνα. Τα σπίτια δεν οργανώνονται μόνο γύρω από δρόμους: μικρές γέφυρες συνδέουν αυλές και μονοπάτια, ενώ το κεντρικό κανάλι, το Dorpsgracht, λειτουργεί ως βασικός άξονας του τοπίου.

Οι καλαμοσκεπές των παλιών αγροικιών, τα χαμηλά κτίρια και οι κήποι φτάνουν συχνά πολύ κοντά στο νερό. Η διαδρομή με τα πόδια ακολουθεί την όχθη, ενώ από τη βάρκα η ίδια γειτονιά φαίνεται από χαμηλότερο ύψος, κάτω από τις γέφυρες.
Η γνωστή εικόνα ενός χωριού χωρίς αυτοκίνητα χρειάζεται ακρίβεια. Αφορά κυρίως τον ιστορικό πυρήνα και τη μετακίνηση ανάμεσα στα κανάλια· δεν σημαίνει ότι ολόκληρο το σύγχρονο Γκίθορν στερείται οδικής πρόσβασης. Ο τόπος εξακολουθεί να είναι κατοικημένος, με σπίτια και ιδιωτικούς κήπους δίπλα στις διαδρομές των επισκεπτών.
Στη γύρω περιοχή το ίδιο υγρό τοπίο συνεχίζεται με καλαμιώνες, λίμνες και στενά περάσματα. Το χωριό και ο υγρότοπος ανήκουν στην ίδια ιστορία: οι άνθρωποι μετακίνησαν χώμα και νερό για να εργαστούν, αφήνοντας μια μορφή οικισμού που παραμένει αναγνωρίσιμη αιώνες αργότερα.

