«Εν γίνεται κυρία να γίνεις η μάμμα μου;». Η παράκληση που, όπως κατέθεσε η λογοθεραπεύτριά του, της απηύθυνε αμέτρητες φορές ο Στυλιανός, προκάλεσε έντονη συγκίνηση κατά τη συνέχιση της δίκης για την υπόθεση του 14χρονου. Η μάρτυρας βούρκωσε και το δικαστήριο διέκοψε προσωρινά τη διαδικασία, προτού εκείνη μπορέσει να συνεχίσει την κατάθεσή της.
Ενώπιον του Δικαστηρίου Λευκωσίας, η λογοθεραπεύτρια περιέγραψε όσα παρατηρούσε στο σχολείο και όσα της εκμυστηρευόταν το παιδί, την πείνα, την εξάντληση από τη δουλειά στη φάρμα, τις συνθήκες στο σπίτι και τον φόβο που, σύμφωνα με τη μαρτυρία της, ένιωθε για τον πατέρα του. Αναφέρθηκε σε περιστατικό κατά το οποίο ο Στυλιανός, όπως της είχε πει, εγκατέλειψε το σπίτι έπειτα από ξυλοδαρμό από τον πατέρα του και περπατούσε ολόκληρη τη νύχτα μέσα στις «λαξιές», μέχρι να φτάσει στο σχολείο. Όταν έφθασε, η ίδια τον είδε εξαντλημένο, με κατακόκκινα μάτια.
Νωρίτερα, σύμφωνα με την κατάθεσή της, είχε εμφανιστεί στο σχολείο η μητέρα του με τα δύο μικρότερα παιδιά της, εκφράζοντας φόβο ότι ο σύζυγός της θα πήγαινε εκεί για να τους χτυπήσει. Η μάρτυρας ανέφερε ότι ενημερώθηκε το Γραφείο Ευημερίας, ενώ η μητέρα και τα παιδιά μεταφέρθηκαν στον αστυνομικό σταθμό, όπου ο Στυλιανός έδωσε οπτικογραφημένη κατάθεση.
Η λογοθεραπεύτρια αναφέρθηκε και σε άλλη ημέρα, όταν το παιδί τής είπε: «Ο τζίηρης μου έδερε με, με το κολάνιν ψές». Όπως κατέθεσε, όταν σήκωσαν τη φανέλα του, διαπίστωσαν μαύρα, διαγώνια σημάδια στην πλάτη του. Κατά τη δική της εκτίμηση, οι μώλωπες ταίριαζαν με την περιγραφή που τους είχε δώσει.
«Κυρία, φοούμαι πολλά τον παπά μου», της έλεγε, σύμφωνα με τη μάρτυρα, εξηγώντας ότι προσπαθούσε να τον υπακούει ώστε να αποφεύγει τα χτυπήματα.Στην κατάθεσή της περιέγραψε επίσης ένα παιδί που ερχόταν στο σχολείο με λερωμένα ρούχα, μαυρισμένα χέρια και νύχια, παραμελημένα δόντια και έντονη δυσοσμία. Τα ρούχα και τα παπούτσια του, ανέφερε, δεν ήταν στο μέγεθός του. Θυμόταν μόνο μία φορά που είχε πάει φρεσκολουσμένος και της είχε ανακοινώσει με χαρά ότι έκανε μπάνιο.
Στα χέρια του, πρόσθεσε, είχε μεγάλα κόκκινα εξανθήματα, τα οποία ο ίδιος απέδιδε στην επαφή με τα ζώα. Όταν συζητούσαν για την ανάγκη να εξεταστεί από γιατρό, της έλεγε: «Είπα της μάμμας μου και δεν με παίρνει». Οι αναφορές του στην πείνα ήταν, σύμφωνα με τη λογοθεραπεύτρια, συχνές. Της έλεγε ότι δεν είχε φάει από το προηγούμενο βράδυ και ότι εργαζόταν όλη τη νύχτα στη μάντρα, καθαρίζοντας και αρμέγοντας τα ζώα. Της είχε περιγράψει ακόμη ότι στο σπίτι κυκλοφορούσαν ποντίκια, το ψυγείο ήταν χαλασμένο και συχνά δεν υπήρχε φαγητό.
Η μάρτυρας συνέδεσε τον φόβο και την εξάντληση με τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε στη μάθηση. Όπως ανέφερε, ο Στυλιανός είχε σοβαρές αδυναμίες στην έκφραση, στην ανάγνωση και στη γραφή, ενώ το λεξιλόγιό του ήταν πολύ περιορισμένο. Χαρακτηριστικά, είπε ότι οι μόνες ομάδες λεξιλογίου που γνώριζε ήταν τα ζώα της φάρμας.
Για να εξηγήσει πόσο δύσκολο ήταν να συγκεντρωθεί ένα παιδί που ζούσε σε διαρκή φόβο, χρησιμοποίησε την εικόνα ενός ανθρώπου που προσπαθεί να λύσει μια μαθηματική εξίσωση ενώ τον κυνηγά ένα λιοντάρι μέσα στη ζούγκλα. Παρά τις δυσκολίες του, ο Στυλιανός ήθελε να μάθει. «Μάθε με να γράφω και να διαβάζω, θέλω να γίνω κάτι», της έλεγε. «Το σχολείο ήταν το λιμάνι του», ανέφερε η λογοθεραπεύτρια. Η ίδια είχε διαπιστώσει μαθησιακή βελτίωση, όμως, όπως σημείωσε, η εικόνα παραμέλησης παρέμενε.
Ερωτηθείσα για τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, κατέθεσε ότι, παρότι είχε γίνει ενημέρωση, η ίδια δεν είχε ποτέ συνομιλήσει με λειτουργό τους. Στη συνολική της αποτίμηση, βασισμένη σε όσα της είχε εκμυστηρευτεί το παιδί, ανέφερε ότι ο Στυλιανός δεν έβρισκε τη συμπαράσταση και την αγάπη που χρειαζόταν από τη μητέρα του, ενώ για τον πατέρα του κατέθεσε ότι τον χτυπούσε, του φώναζε, τον έβριζε και τον απασχολούσε διαρκώς στη φάρμα.
«Για τον Στυλιανό ο πατέρας του ήταν ο φόβος και τρόμος», είπε, υποστηρίζοντας ότι οι αρμόδιοι φορείς γνώριζαν όσα τους μετέφεραν οι άνθρωποι που βρίσκονταν κοντά του. Η κατάθεσή της έκλεισε με τη διαπίστωση: «Δυστυχώς έπρεπε να χαθεί ο Στυλιανός για να αντιληφθούνε κάποιοι τι έπρεπε από την αρχή να πράξουν».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
