Οι εξελίξεις γύρω από τους Δημάρχους Πάφου και Λευκονοίκου δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ως μια ακόμη πολιτική είδηση. Πρόκειται για υποθέσεις που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές των πολιτών και θέτουν σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο που λειτουργούν οι θεσμοί, αλλά και για τα αντανακλαστικά μας ως κοινωνία απέναντι στη βία.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Η απόφαση του Υπουργείου Εσωτερικών να θέσει σε αργία τους δύο Δημάρχους μέχρι την ολοκλήρωση των ποινικών ερευνών βασίζεται ξεκάθαρα σε πρόνοιες και νόμους. Όταν διερευνώνται αδικήματα τα οποία, σε περίπτωση καταδίκης, επιφέρουν ποινή φυλάκισης πέραν των τριών ετών, η αργία είναι αυτοδίκαιη και δεν αποτελεί πολιτική επιλογή ή πράξη σκοπιμότητας.
Το ψέμα και η αλήθεια θα αποκαλυφθούν και τότε ο καθένας θα αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί. Οι έρευνες συνεχίζονται και τόσο η αλήθεια όσο και το ψέμα θα βγουν στην επιφάνεια, γιατί ήρθε η ώρα να υπάρξει διαφάνεια και όχι σκοπιμότητες.
Ωστόσο, το εύλογο ερώτημα που γεννάται είναι γιατί η διαδικασία αυτή ενεργοποιείται τώρα. Σύμφωνα με μαρτυρίες και δημόσιες αναφορές, καταγγελίες ή ισχυρισμοί για συμπεριφορές βίας φαίνεται να υπήρχαν και πριν από την εκλογή τους στα συγκεκριμένα αξιώματα. Αν αυτό ισχύει, τότε η συζήτηση δεν περιορίζεται μόνο στους δύο Δημάρχους, αλλά επεκτείνεται σε ένα ευρύτερο πρόβλημα ανοχής, σιωπής και καθυστέρησης αντίδρασης.
Η αργία δεν συνιστά καταδίκη. Το τεκμήριο της αθωότητας παραμένει ακέραιο και είναι θεμέλιο του κράτους δικαίου. Ταυτόχρονα όμως, η Πολιτεία έχει υποχρέωση να διασφαλίζει την αξιοπιστία των θεσμών και να προστατεύει το δημόσιο συμφέρον. Για τον λόγο αυτό, μέχρι την ολοκλήρωση των ερευνών, τα καθήκοντα των Δημάρχων αναλαμβάνουν οι Αντιδήμαρχοι, ώστε οι Δήμοι να συνεχίσουν να λειτουργούν απρόσκοπτα.
Αν υπάρξει απαλλαγή ή αθώωση, ο νόμος προβλέπει επιστροφή στα καθήκοντα και πλήρη ανάκτηση της αντιμισθίας. Αν υπάρξει καταδίκη, επέρχεται αυτοδίκαιη έκπτωση από το αξίωμα και προκηρύσσονται εκλογές. Οι διαδικασίες είναι σαφείς και δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών.Πέρα όμως από τα νομικά και τα διαδικαστικά, η ουσία παραμένει μία, η βία, ιδιαίτερα όταν αφορά ενδοοικογενειακές σχέσεις, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με καθυστέρηση, επιλεκτική ευαισθησία ή μνήμης. Κάποιοι έπρεπε να πράξουν τα στοιχειώδη από προηγουμένως. Όταν υπήρχαν υπόνοιες ή καταγγελίες που μιλούσαν για βία έπρεπε κάποιος να πάρει μέτρα. Προτού τεθούν μέσω διαδικτύου οι καταγγελίες.
Η υπόθεση αυτή αποτελεί δοκιμασία για τους θεσμούς, αλλά και για όλους μας. Για το αν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίζουμε τέτοια φαινόμενα με συνέπεια, διαφάνεια και μηδενική ανοχή.
Δεν έχει σημασία ποιος είναι ο φερόμενος δράστης, ποιο αξίωμα κατέχει ή πόσα χρόνια έχουν περάσει. Η βία δεν παραγράφεται στη συνείδηση της κοινωνίας. Όμως, σε αυτή την περίπτωση παραγράφηκαν πολλά…Η συνενοχή ήταν συνολική. Κανένας δεν μίλησε, κανένας δεν είπε κάτι. Απλά κάποια περιστατικά θέμα συζήτησης στο καφενείο και στην γειτονιά. Και τώρα τι;
Η υπόθεση αυτή αποτελεί δοκιμασία για τους θεσμούς, αλλά και για όλους μας. Για το αν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίζουμε τέτοια φαινόμενα με συνέπεια, διαφάνεια και μηδενική ανοχή. Όχι εκ των υστέρων, όχι όταν η πίεση γίνεται αφόρητη, αλλά τη στιγμή που προκύπτουν. Γιατί τελικά, το ζητούμενο δεν είναι μόνο τι προβλέπει ο νόμος. Είναι εάν έχουμε το θάρρος και τη δύναμη να αποκαλύψουμε καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω μας ή απλά να μην μπλεχτούμε για να έχουμε το κεφάλι μας, ήσυχο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
