Η 21η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια ημέρα που μας υπενθυμίζει την ανάγκη να παλέψουμε για έναν κόσμο όπου η ισότητα, η δικαιοσύνη και ο σεβασμός στον συνάνθρωπο δεν είναι απλώς ιδανικά, αλλά καθημερινή πράξη.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Πολλοί από εμάς δηλώνουμε ότι δεν είμαστε ρατσιστές και βλέπουμε όλους τους ανθρώπους ως ίσους. Όμως, πόσο ειλικρινείς είμαστε πραγματικά; Πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε και να αντιμετωπίσουμε τις δικές μας προκαταλήψεις;
Όταν ένας ξένος στο δρόμο μάς ρωτά κάτι, του απαντάμε με την ίδια ευγένεια που θα δείχναμε σε έναν ντόπιο ή αφήνουμε την εμφάνισή του να μας κάνει να αισθανθούμε άβολα; Όταν έχουμε συνάδελφο από άλλη χώρα, τον προσεγγίζουμε και τον ενσωματώνουμε στην ομάδα μας ή επιλέγουμε να κρατάμε αποστάσεις, λέγοντας πως «δεν ταιριάζουμε»;
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το τι συμβαίνει μέσα στις ίδιες μας τις οικογένειες. Όταν η κόρη μου μού είπε πως γνώρισε ένα συνομήλικό της από την Αφρική, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να τη ρωτήσω είναι καλό παιδί—και στη συνέχεια, σχεδόν αυθόρμητα, της είπα να είναι προσεκτική, γιατί «μερικοί από αυτούς είναι επικίνδυνοι». Τότε, εκείνη με κοίταξε και με αποκάλεσε ρατσίστρια.
Δεν είμαι ρατσίστρια, το ξέρω. Γιατί στη ζωή μου γνώρισα ανθρώπους από διαφορετικά έθνη, ταξίδεψα, είδα από κοντά τις ζωές τους και συνειδητοποίησα πως όλοι έχουμε τα ίδια όνειρα, τις ίδιες ανησυχίες και αξίες. Δεν έχει σημασία αν είσαι από την Κύπρο ή από το πιο απομακρυσμένο νησί της γης. Η ουσία είναι να είσαι άνθρωπος με «Α» κεφαλαίο. Να είσαι ευγενικός, να σέβεσαι, να εκτιμάς και—προπαντός—να μην κρίνεις τον άλλον από το χρώμα του, τη γλώσσα του ή την καταγωγή του.
Η ουσία είναι να είσαι άνθρωπος με «Α» κεφαλαίο. Να είσαι ευγενικός, να σέβεσαι, να εκτιμάς και—προπαντός—να μην κρίνεις τον άλλον από το χρώμα του, τη γλώσσα του ή την καταγωγή του.
Η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ σε ανάμνηση μιας τραγικής ημέρας: στις 21 Μαρτίου 1960, στη Σάρπβιλ της Νότιας Αφρικής, η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν ενάντια στους φυλετικούς νόμους του απαρτχάιντ. Το αποτέλεσμα ήταν 69 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες. Από τότε, η ημέρα αυτή αποτελεί σύμβολο του αγώνα κατά του ρατσισμού και κάθε μορφής διάκρισης, υπενθυμίζοντάς μας ότι η ισότητα δεν είναι αυτονόητη, αλλά κάτι για το οποίο πρέπει να αγωνιζόμαστε καθημερινά.
Σήμερα, λοιπόν, ας μην περιοριστούμε σε όμορφα λόγια. Ας αναρωτηθούμε πώς μπορούμε, μέσα από τις καθημερινές μας πράξεις, να συμβάλουμε σε έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ανοιχτό, πιο ανθρώπινο. Γιατί η εξάλειψη των διακρίσεων δεν είναι υπόθεση μόνο των μεγάλων οργανισμών και των κυβερνήσεων. Είναι ευθύνη όλων μας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
