Το φλερτ ήταν κάποτε μια τέχνη. Ένα βλέμμα, ένα αμήχανο χαμόγελο, μια τυχαία συνάντηση που εξελισσόταν σε μια όμορφη ιστορία. Σήμερα, η τέχνη αυτή φαίνεται να έχει χαθεί μέσα στα likes, τα emojis και τα ατελείωτα μηνύματα. Το φλερτ έγινε πλέον διαδικτυακή συναλλαγή – μια φωτογραφία, ένα σχόλιο, ένα swipe δεξιά.
Το λυπηρό είναι πως για τους περισσότερους, το φλερτ έχει πλέον ταυτιστεί με τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Δεν υπάρχει η αμηχανία μιας πρώτης συνάντησης, δεν υπάρχει η αυθεντικότητα της φυσικής επικοινωνίας. Αντί για πραγματικές εμπειρίες, υπάρχουν προσεκτικά επιλεγμένες φωτογραφίες και «φιλτραρισμένες» προσωπικότητες που συχνά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Η Αστυνομία προειδοποιεί – και όχι άδικα. Πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και εφαρμογές φλερτ έχουν μετατραπεί σε πεδίο δράσης απατεώνων, εκβιαστών και ατόμων που εκμεταλλεύονται την αθωότητα, κυρίως των νεότερων. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο οι κακόβουλοι χρήστες.
Είναι και η κουλτούρα της εποχής μας, που εξιδανικεύει τις «εύκολες» γνωριμίες και δίνει στους ανθρώπους μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.
Γιατί κάποιος να μοιραστεί προσωπικά του στοιχεία με έναν άγνωστο στο διαδίκτυο; Γιατί να στείλει φωτογραφίες που μπορεί να χρησιμοποιηθούν εναντίον του; Και γιατί η ανάγκη για προσοχή και αποδοχή έχει γίνει ισχυρότερη από το αίσθημα αυτοπροστασίας; Το διαδίκτυο δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό – είναι ο τρόπος που το χρησιμοποιούμε που το καθιστά επικίνδυνο ή ασφαλές.
Η λύση δεν είναι να «μπλοκάρουμε το διαδίκτυο-χρήστη», αλλά να μάθουμε να το χρησιμοποιούμε σωστά. Η ενημέρωση, η κριτική σκέψη και η αυτοπροστασία είναι τα μόνα όπλα απέναντι σε ένα περιβάλλον όπου η ταυτότητα μπορεί να είναι ψεύτικη, αλλά οι συνέπειες πραγματικές. Πριν λοιπόν πατήσουμε το «αποδοχή αιτήματος φιλίας» ή κανονίσουμε μια συνάντηση (πολύ περισσότερο αυτό), ας αναρωτηθούμε: Μήπως ανοίγουμε την πόρτα σε κάποιον που δεν θα θέλαμε να συναντήσουμε ποτέ στην πραγματική ζωή;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
