Στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Κι’ εάν δεν πάνε, σημαίνει τότε ότι δεν είναι το τέλος. Ποιο είναι το τέλος δεν ξέρει κανείς, όσον αφορά τα συναισθήματα που έχουν να κάνουν με την αγάπη. Αυτή είναι η μόνη που δεν μπορεί να τελειώσει ποτέ γιατί είναι ριζωμένη για τα καλά μέσα μας. Η αγάπη που νιώθεις για τον διπλανό σου, που μπορεί να μην είναι και τόσο κοντά, αλλά την νιώθεις πάντοτε στο πλάι σου.
Τίποτε δεν τελειώνει έτσι απλά. Έτσι διαδίδεται, έτσι λένε…Είναι άραγε πραγματικότητα και όχι φαντασία; Σε όλα υπάρχει τέλος εάν θέλουμε και το αφήσουμε να μας φύγει. Για να μπορέσουμε όμως να δεχτούμε το τέλος, χρειάζεται μια διαδικασία, πρέπει το μυαλό να επεξεργαστεί και να συνειδητοποιήσει ότι αυτό το κάτι έχει τελειώσει. Είναι όπως ένα κουβάρι με μαλλί που στην αρχή προσπαθείς να το ξεμπλέξεις, σιγά-σιγά μέχρι να βρεις την άκρη του.
Και προσπαθείς, γνωρίζοντας ότι σε κάποια φάση θα έρθει το τέλος και λυπάσαι γι’ αυτό και προσπαθείς να το κρατήσεις όσο περισσότερο μπορείς. Το ξεμπλέκεις άλλοτε δύσκολα και άλλοτε εύκολα και απλά, και τότε μέσα από αυτό πέρνα όπως την κινηματογραφική ταινία, η ζωή σου και βλέπεις αυτά που έζησες και βίωσες σε κάθε φάση της. Άλλοτε ευχάριστα, άλλοτε δυσάρεστα, κι’ όμως εσύ, δεν θέλεις πραγματικά να τελειώσεις να ξεμπλέκεις το μαλλί το οποίο παρομοιάζεις με την ζωή σου. Δεν θέλεις να διαπιστώσεις ότι όλα κάποια στιγμή τελειώνουν και είναι η πραγματικότητα. Γιατί, τα όνειρα δεν σταματούν ποτέ και είναι αυτά που σε κάνουν να προχωρήσεις, παρακάτω.
Και ξετυλίγοντας το μαλλί διαπιστώνεις ξαφνικά ότι αυτά που έζησες δεν θα ξαναγυρίσουν πίσω. Αυτές οι στιγμές, οι ώρες και τα λεπτά που ενδεχομένως να υποτιμούσες. Και όμως, ξέρεις ότι θα έρθουν άλλες στιγμές ίσως καλύτερες, αλλά διαφορετικές. Και θα τις ξαναζήσεις όπως σου αξίζει …Και όταν νιώσεις ότι θα περάσουν και αυτές οι στιγμές θα πας να γυρέψεις σε κάποιο ξεχασμένο μπαούλο, το μαλλί…Και τότε θα το πάρεις στα χέρια σου και θα ξεκινήσεις πάλι από την αρχή να το «ξεμπλέξεις» μέχρι να φτάσεις στο τέλος του.
