Kαι η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι…Από την πρώτη λέξη από το πρώτο άγγιγμα όταν γυρνώ το κεφάλι μου να γευτώ το μητρικό γάλα από το στήθος της. Το πρώτο χαμόγελο στα χείλη της και τα πρώτα λόγια αγάπης ότι δεν θα με αφήσει ποτέ μόνη μου. Και τα χρόνια περνούν, μεγαλώνει μαζί μου όπως μεγαλώνω και εγώ. Για εκείνη δεν έχει σχέση εάν στο τραπέζι υπάρχει μια φέτα ψωμί και λίγο γάλα, θα το μοιράσει αντίστοιχα ώστε πρώτα να φάμε εμείς παρά εκείνη. Δεν θέλει να στερήσει τίποτε στα παιδιά της. Αγωνίζεται για εκείνα γιατί είναι μόνη της…
Με το πέρασμα του χρόνου αποδεικνύεται ότι δεν χρειάζεται οποιονδήποτε στήριγμα, όταν μέσα της υπάρχει η αγάπη που τρέφει για τα παιδιά της αναλαμβάνοντας το μεγάλωμα τους. Μπορεί να είναι μόνη, αλλά δεν την νοιάζει γιατί έχει αυτό που την κρατά σε εγρήγορση και συνεχή δίψα για την ζωή. Τα παιδιά της, αυτά που γεννήθηκαν μέσα από αγάπη.
Στην αγάπη που τρέφει η μητέρα για τα παιδιά της δεν υπάρχουν αμφιβολίες, ούτε ζήλιες και ανούσιες ιστορίες. Δεν είναι αγάπη ανταγωνισμού και είναι η μόνη αληθινή. Είναι αυτή που βγαίνει από μέσα σου και δεν θέλει ανταλλάγματα, δεν θέλει επιβεβαίωση ούτε βαρυσήμαντες δηλώσεις. Σε αυτή την αγάπη που δεν μοιάζει με τις άλλες, μιλούν οι πράξεις και όχι μόνο τα λόγια. Αυτές οι πράξεις που είναι καθημερινές γεμάτες αγάπη και τίποτε άλλο…
