Ο σημερινός σεισμός έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα σοβαρό ζήτημα ενώ κάποια σχολεία εφάρμοσαν τα πρωτόκολλα πολιτικής άμυνας, άλλα επέλεξαν να συνεχίσουν κανονικά το μάθημα, αφήνοντας τους μαθητές στις αίθουσες. Τι σημαίνει αυτό;
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Διερωτόμαστε γιατί διεξάγονται ασκήσεις σεισμού αν, όταν έρχεται η πραγματική στιγμή κρίσης, η αντίδραση είναι ανύπαρκτη. Πόσους βαθμούς Ρίχτερ πρέπει να φτάσει ο σεισμός για να βγουν τα παιδιά από την τάξη; Πόσο αξιόπιστα είναι τα σχέδια αν οι εκπαιδευτικοί δεν τα εφαρμόζουν; Το να συνεχίζεται το μάθημα τη στιγμή που όλοι θα έπρεπε να βρίσκονται σε ασφαλή θέση δείχνει ότι η κουλτούρα ετοιμότητας δεν έχει εμπεδωθεί – και αυτό αφορά κυρίως τους καθηγητές, περισσότερο από τους μαθητές. Τα παιδιά βλέπουν, μαθαίνουν και ακολουθούν τα πρότυπα των ενηλίκων γύρω τους. Αν οι εκπαιδευτικοί αγνοούν τα πρωτόκολλα, πώς μπορούμε να περιμένουμε ότι οι μαθητές θα αντιδράσουν σωστά σε μια πραγματική κατάσταση κινδύνου;
Οι ασκήσεις σεισμού δεν είναι απλώς μια τυπική διαδικασία ή ένα «μαθητικό διαγώνισμα». Είναι μια εκπαίδευση ζωής, μια ευκαιρία να αναπτύξουμε αντανακλαστικά που μπορεί να σώσουν ζωές. Κάθε άσκηση που δεν εφαρμόζεται στην πράξη, κάθε πρωτόκολλο που μένει στο χαρτί, μειώνει την αξία της προετοιμασίας και αυξάνει τον κίνδυνο.
Ήρθε η ώρα τα σχολεία να πάρουν σοβαρά ότι οι ασκήσεις δεν γίνονται για τη γραφειοκρατία ή για να «τρέξουν» οι βαθμολογίες, γίνονται για να εξασφαλίσουμε ότι μαθητές και καθηγητές ξέρουν τι κάνουν όταν η γη κουνιέται πραγματικά κάτω από τα πόδια τους. Η σημερινή εμπειρία πρέπει να γίνει μάθημα για όλους μας – για να μη μένουμε σε θεωρητικές οδηγίες, αλλά να χτίζουμε μια πραγματική κουλτούρα ασφάλειας στα σχολεία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
