Θα ήθελα να σας πω μια ιστορία από αυτές που λένε στα μικρά παιδιά, που δεν έχει όμως, ούτε πριγκίπισσες ούτε μάγους ούτε μαγική σκόνη και εξαφανίζει σε μια στιγμή όλα όσα δεν μας αρέσουν. Μια ιστορία που πιστεύω στο τέλος της ημέρας βγήκε αληθινή, γιατί ποτέ δεν θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι μπορούσε να συμβεί.
Μια ιστορία που οι επόμενες γενιές θα θυμούνται και θα έχουν να διηγούνται τα μικρότερα παιδιά στα παιδιά τους και στα εγγόνια τους. Ήταν που λέτε μια χρονιά δύσκολη για όλους εμάς. Μια χρονιά που άνθρωποι έχασαν κάποια άτομα που αγαπούσαν πολύ και δεν υπάρχουν πια. Κάποιοι έχασαν την εμπιστοσύνη τους σε άτομα που θεωρούσαν ότι ήταν στο πλάι τους και κάποιοι που ενώ ήξεραν ότι η ζωή τους θα αλλάξει παρέμειναν «κολλημένοι» στις ίδιες καταστάσεις.
Ήταν τον καιρό της πανδημίας που εγκλωβίστηκαν μέσα στα σπίτια τους μέσα στο ίδιο τους τον εαυτό και για τους δικούς τους λόγους δεν μπορούσαν να κρατήσουν τα συναισθήματα τους. Εξέφρασαν τον πόνο τους, και εκδήλωσαν στους άλλους τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Είναι η ιστορία της ζωής μας όλης. Μια ιστορίας που θα μείνει χαραγμένη στο μυαλό μας, όσα χρόνια κι’ περάσουν. Αυτή η ιστορία που πήρε από εμάς όλα αυτά που αγαπούσαμε και μας έφερε κάποια νέα δεδομένα για να μπορούμε να συνεχίσουμε.
Αυτή είναι η ιστορία του κάθε ενός από εμάς. Που έφερε στην επιφάνεια χαμένα όνειρα και ελπίδες, που έδειξε τον πραγματικό χαρακτήρα των ανθρώπων όταν έχουν να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις, που έφερε άλλα άτομα πιο κοντά ο ένας τον άλλον και απομάκρυνε κάποιους άλλους. Ιστορίες που επαναλαμβάνονται γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν βρει ακόμη, ότι και να έχουν βιώσει στην ζωή τους αυτό που τους λείπει πραγματικά.
