Μα που πήγε ο χρόνος; Που χάθηκε και έφυγε ξαφνικά; Δεν θυμάμαι τίποτε από όσα έζησα παλαιότερα. Το μόνο που έχω στην μνήμη μου είναι κάποιες στιγμές που ένοιωσα την απόλυτη χαρά. Ο χρόνος που φεύγει και κυλά, τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά και οι ώρες δείχνουν τις καθημερινές εμπειρίες που έχουμε ζήσει. Και αυτές, που αποδεικνύουν πώς ο χρόνος «κυλάει» με τον ίδιο ρυθμό και μόνο προς μια κατεύθυνση από το παρόν προς το μέλλον, αφήνοντας πίσω το παρελθόν.
Με ταχύτητα φωτός η θεωρία της σχετικότητας αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Και ο χρόνος κυλά και αυτόν πρέπει να ακολουθήσουμε για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε. Δεν πρέπει το μυαλό να μείνει κολλημένο σε καταστάσεις ούτε σε ιστορίες παλιές. Αυτές χάθηκαν, έφυγαν και της πήρε ο χρόνος, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Καλύτερα είναι να μην αφήνουμε το χρόνο να κυλά, να μην σκεφτόμαστε και να μην επεξεργαζόμαστε το κάθε λεπτό που φεύγει. Είναι αγχωτικό να βλέπουμε να φεύγουν τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά οι ώρες και να μην προλαβαίνουμε ουσιαστικά όλα αυτά που θέλουμε να κάνουμε.
Πρέπει να κρατήσουμε μέσα μας κάποιες από τις στιγμές που ζήσαμε και αγαπήσαμε. Για να μάθουμε από αυτές και να συνεχίσουμε. Να μάθουμε από τα λάθη μας για να μπορέσουμε να ξανά εμπιστευτούμε, γιατί δεν μπορούμε να είμαστε μόνοι, σε κανέναν δεν αξίζει να είναι μόνος όσο κι’ εάν πιστεύει ότι μπορεί να τα καταφέρει εντούτοις είναι δύσκολο να ξεχάσεις όλες αυτές τις στιγμές που δεν θα ξαναέρθουν…
