Kαι ξαφνικά χωρίς λόγο και αιτία χωρίς αφορμή και οποιανδήποτε φασαρία σταμάτα το ρολόι να κτυπά. Εκείνο που λέγαμε παλιά το ρολόι, το καλοκουρδισμένο και αγέρωχο στο χρόνο που κοσμούσε το σαλόνι της γιαγιάς. Και ξαφνικά δίχως λόγο και αιτία έτσι απλά και οι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή μας και χάνονται και απομακρύνονται. Και βρίσκουν άλλες παραστάσεις άλλες εικόνες, άλλη ζωή.
Έτσι, είναι η ζωή, αυτοί που μένουν είναι αυτοί που πραγματικά σε εκτιμούν και αγαπούν. Είναι αυτοί που ποτέ δεν αγάπησαν κάτι περισσότερο παρά μόνο εσένα. Αυτοί που είναι άνθρωποι χαρούμενοι, γελαστοί και θετικοί. Που δεν το παίζουν πολυγνώστες και υπεράνων. Είναι άνθρωποι που δεν θα χλευάσουν τους άλλους για τα λάθη τους, δεν θα παρεξηγήσουν και δεν θα παίξουν παιχνίδια στον συνάνθρωπο τους, απλά για να περάσει η ώρα τους. Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να κρατάμε στην ζωή μας και όχι αυτούς που η ζωή τους είναι κτισμένη πάνω σε ένα ψέμα.
