Σήμερα γιορτάζουμε την Αγία Υπομονή, τη μία και μοναδική προστάτιδα όλων όσων περιμένουν… και περιμένουν… και ξαναπεριμένουν! Αν βρίσκεσαι στους κυπριακούς δρόμους, προσπαθώντας να προχωρήσεις τηρώντας την οδική συνείδηση (όσο σου το επιτρέπει η κατάσταση) ή αν έχεις παραγγείλει καφέ και ακόμα δεν τον έχεις δει – τότε ξέρεις καλά πως η Αγία Υπομονή είναι η άγια που σε καταλαβαίνει καλύτερα από όλους!
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε… Το 2025, η υπομονή δεν είναι απλά προαιρετική, είναι αναγκαστική! Πρέπει να κάνουμε υπομονή για να βρέξει – γιατί αλλιώς δεν ξέρουμε αν θα έχουμε νερό το καλοκαίρι και ίσως τελικά αναγκαστούμε να πίνουμε… αέρα!
Να κάνουμε υπομονή για να πληρώσουμε τα δάνειά μας, περιμένοντας ότι η Τράπεζα θα ρίξει επιτέλους τα επιτόκια, όχι γιατί είναι καλοί άνθρωποι, αλλά γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το έχει ήδη κάνει και… κάτι μας χρωστάει, έτσι δεν είναι; Να κάνουμε υπομονή για να ζήσουμε με τον πενιχρό μισθό μας – γιατί ο πληθωρισμός κάνει πάρτι κι εμείς δεν είμαστε καν καλεσμένοι! Η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, που για να αγοράσεις ένα μπουκάλι νερό, χρειάζεται να βάλεις υποθήκη το σπίτι σου!
Να κάνουμε υπομονή για να μπει επιτέλους μια τάξη με τα φωτοβολταϊκά – γιατί άλλο να παράγεις ρεύμα και άλλο να πληρώνεις λογαριασμό σαν να φωτίζεις ολόκληρη την Ευρώπη! Να κάνουμε υπομονή για να κυκλοφορούμε στους δρόμους με σύνεση και κυκλοφοριακή συνείδηση – και όχι σαν να συμμετέχουμε στο Survivor: Κυπριακοί Δρόμοι Edition! Να κάνουμε υπομονή για να μιλάμε με ευγένεια, αντί να κατηγορούμε τους άλλους για τα δικά μας λάθη – χωρίς να τρέχουμε να ρίχνουμε ευθύνες στο Facebook!
Ας τιμήσουμε τη μνήμη της Αγίας Υπομονής με ένα λεπτό σιγής – και μετά ας συνεχίσουμε να περιμένουμε… για καλύτερες μέρες!
Και γιατί όχι; Να κάνουμε υπομονή μέχρι να δούμε κάποιους εγκληματίες πίσω από τα κάγκελα! Να κάνουμε υπομονή μέχρι όλοι οι «υπεράνω» να βγάλουν τις μάσκες τους και να δούμε ποιοι πραγματικά είναι! Να κάνουμε υπομονή για να έρθουν καλύτερες μέρες και να ξεφύγουμε από τα «πρέπει» και τα «μη» – και να ζήσουμε, επιτέλους, τις στιγμές με εκείνους που αγαπάμε πιο πολύ, χωρίς την πίεση του καθημερινού άγχους!
Και πάνω απ’ όλα, να έχουμε πίστη και υπομονή για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί, κακά τα ψέματα, αν δεν προσέξουμε εμείς εμάς, ποιος θα το κάνει;
Ας τιμήσουμε τη μνήμη της Αγίας Υπομονής με ένα λεπτό σιγής – και μετά ας συνεχίσουμε να περιμένουμε… για καλύτερες μέρες! Όχι, δεν λέμε να βιαζόμαστε, γιατί η υπομονή είναι αρετή, αλλά αν επιτέλους βρούμε την υπομονή που απαιτείται για να ανταπεξέλθουμε στις προκλήσεις, τότε μπορούμε να γιορτάσουμε!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
